Każdy związek przechodzi kryzysy. Łatwiej przez nie przejść z fachową pomocą.

Nadeszły czasy, gdy korzystanie z psychoterapii to już nie wstyd. I całe szczęście. Pomoc specjalisty może nam przecież ułatwić komunikację, a nawet ocalić małżeństwo.

Dzięki terapii małżeńskiej możemy nauczyć się wspólnie radzić sobie ze stresem, problemami i przeciwnościami życia codziennego. Możemy zbudować wspólny front przeciw wścibskiej teściowej, ustalić sprawiedliwszy podział obowiązków domowych, a przede wszystkim: nauczyć się rozmawiać i rozwiązywać rodzinne konflikty.

Czytaj również:

„Związek na długie lata„

Niektórzy mieszkają tak przez całe życie, inni tylko podczas remontu własnego mieszkania. Tak, czy inaczej, to ciężka próba dla obu stron.

Zaraz, na wstępie, ustalcie więc zasady, bo niedomówienia prędzej czy później zaprocentują awanturą lub nieprzyjemną atmosferą. Warto od razu omówić zarówno zagadnienia organizacyjne (sprzątanie, zakupy, poranne korzystanie z łazienki, podział półek w lodówce, czy nocne oglądanie telewizji), jak i materialne (nie bójmy się tematu kto za co płaci!).

Pamiętaj, że jesteś gościem, a twoi rodzice lub teściowie to inne pokolenie, które może potrzebować spokoju lub pomocy. Nie bierz więc ich rzeczy bez pytania i nie stawiaj ich przed faktami dokonanymi (bez konsultacji zapraszając do nich na przykład gości).

Nie pozwól jednak również na to, by pobyt u teściów stał się pretekstem do układania życia twojej rodziny. Przecież udzielona gościna nie daje jeszcze prawa do decydowania za gościa, a szacunek należy się wszystkim!

Czytaj również:

„Związek na długie lata”

Jesteś ciągle o coś lub o kogoś zazdrosna? Zastanów się nad swoimi uczuciami!

Stan ducha odbija się na odczuciach ciała, a ciągłe napięcie emocjonalne może powodować np. bóle głowy. Jeśli poddajesz się nieopanowanej zazdrości, szkodzisz więc sama sobie.

Zastanów się, czy faktycznie masz do niej powody – czy twój mężczyzna faktycznie jest kobieciarzem, a koleżanka na pewno jest szczęśliwsza? Spróbuj spojrzeć na problem z innej perspektywy i bardziej skup się na sobie. A gdy już osądzisz sytuację na chłodno i stwierdzisz, że na pewno nie przesadzasz, zastanów się, co tak naprawdę chciałabyś zmienić w swoim życiu… i zacznij działać.

Czytaj również:

„Złość i żal”

„Irytujący partner”

Większość mężów alkoholiczek odchodzi od swoich pijących żon. Większość żon alkoholików przy swoich pijących mężach zostaje…

I właśnie dlatego często mówi się, że współuzależnienie jest rodzaju żeńskiego.

Współuzależnienie to reakcja na długotrwałe życie z osobą działającą destrukcyjnie, to uzależnienie od osoby uzależnionej, które wymusza życie w świecie nadziei i iluzji.

Poradniki dla żon alkoholików podkreślają, że problem nie tkwi w alkoholu, tylko w ludziach – w ich nieodpowiedzialności, nieporadności, poczuciu niższej wartości i lękach. Alkoholik musi więc rozwiązać wiele głęboko ukrytych problemów, by wyjść z alkoholizmu. To samo czeka jego partnerkę pozostającą w roli ofiary – bez terapii będzie w niej tkwić nawet wtedy, gdy jej mąż już zerwie z nałogiem. Oboje muszą więc nauczyć się życia w trzeźwości i prawidłowych relacjach.

Jeśli tkwisz w takim związku…
Pamiętaj, że nie musisz kontrolować picia alkoholika, pomagać mu i usprawiedliwiać go przed innymi. Nie próbuj też ustalać przyczyn jego nałogu – zamiast tego poświęć trochę uwagi samej sobie.

Czytaj również:

„Gdy bije, pije lub zdradza”

Koleżanka nie oddaje pieniędzy, które od ciebie pożyczyła, a lekką ręką wydaje spore sumy na fatałaszki? Interweniuj!

Może po prostu zapomniała, że ma u ciebie dług? Każdemu zdarza się czasem o czymś zapomnieć, i jeśli tak właśnie jest w tej sytuacji, zapewne wystarczy delikatne przypomnienie z twojej strony – prawdopodobnie wystarczy, że powiesz np.: „przydałyby mi się teraz te pieniądze, które ci pożyczyłam”.

Jeśli jednak zacznie unikać tematu lub – jeszcze gorzej – wypierać się pożyczki, nie wahaj się zażądać zwrotu w określonym terminie. Uprzedź ją też, że jeśli terminu nie dotrzyma, ostrzeżesz waszych wspólnych znajomych, że nie spłaca długów.

Czytaj również:

„Zosia samosia”

Uczciwie przepracowałaś cały miesiąc, a firma nie wypłaca ci zaległej pensji? Nie jesteś bezsilna!

Co robić? Po pierwsze: zapytaj o przyczynę zwłoki. Najlepiej złóż do szefa oficjalne pismo (za potwierdzeniem odbioru) i zażądaj w nim wypłaty zaległego wynagrodzenia, wraz z odsetkami. Koniecznie podaj termin, w którym ma to zrobić.

Jeśli nie odpowie, wyślij listem poleconym skargę do Inspektoratu Pracy. Wyczerpująco opisz sytuację (od jak dawna pracodawca zalega z wypłacaniem pensji, ile razy go ponaglałaś i o jaką sumę chodzi). Inspektorów obowiązuje tajemnica służbowa, więc nie bój się podać swoich danych – pracodawca nie dowie się, kto z jego pracowników złożył skargę.

Inspektor w ciągu 30 dni przeprowadzi w firmie kontrolę i wystawi nakaz zapłaty zaległych wynagrodzeń.

Jeśli pracodawca nie zapłaci w ciągu miesiąca od wystawienia nakazu, skieruj sprawę do sądu pracy (można to zrobić w ciągu 3 lat od momentu, gdy pracodawca przestał wypłacać wynagrodzenie).

Pamiętaj też, że pensja powinna być wypłacana najpóźniej do 10 dnia następnego miesiąca, a za każdy dzień zwłoki przysługują ci odsetki.

Czytaj również:

„Nowa praca”

„Jak prosić o podwyżkę?”

Wychodzimy nie tylko „za mąż”. Prawda jest taka, że w pewnym sensie „wychodzimy” za całą rodzinę ukochanego. Czy nam się to podoba, czy nie, jego bliscy będą już zawsze obecni w naszym życiu.

Jeszcze nie mamy ślubu, a moja przyszła teściowa już we wszystko się miesza. Chce „doradzać” w sprawie obrączek, fryzury, makijażu, podróży poślubnej. Wybrała mi już nawet krój sukni ślubnej! Jeśli teraz tak się zachowuje, to co będzie po ślubie?
Natalia

To zależy w dużej mierze od ciebie. Jeśli teraz będziesz zaciskać zęby i dla „świętego spokoju” pokornie zgadzać się na wszystko, to po ślubie będzie tylko gorzej. Teściowa zacznie ci meblować mieszkanie, organizować weekendy i planować dzieci. I w dodatku będzie przekonana, że tobie to nie przeszkadza, skoro nie protestujesz. Milcząc przyzwyczajasz ją do takich zachowań. Zacznij więc odmawiać – grzecznie, ale stanowczo.

Koniecznie porozmawiaj też z narzeczonym – musi zrozumieć, że nie czujesz się komfortowo w sytuacji, w której stawia cię jego mama. Pewnie będzie przekonany, że ona robi to z dobrego serca i jest najwyżej odrobinę nadopiekuńcza, ale nie powinien milczeć. Masz prawo wymagać od niego, by poinformował mamę, że wiecie co robicie i nie we wszystkim potrzebujecie jej rady. Spróbujcie zbudować wspólny front, tak by nikt nie miał możliwości wami manipulować. Od tego zależy wasze wzajemne zaufanie. I nie bój się, że coś między wami zepsujesz – wasz związek powinien przecież przetrwać dużo poważniejsze próby.

Czytaj również:

„Nachalne rady”

Praca kojarzy ci się ze stresem i upokorzeniem, a syndrom poniedziałku męczy cię od sobotniego poranka? Może jesteś ofiarą mobbingu?

Oczywiście, nie każde niesympatyczne zachowanie przełożonego jest przejawem mobbingu. Jednak, gdy naruszana jest godność pracownika, lub jeśli przewlekle trwający konflikt wywiera na pracownika presję, by odszedł z pracy, pomocy można poszukać w prawie pracy.

Za mobbing można na przykład uznać sytuację, w której pracodawca:
· ostentacyjnie ignoruje pracownika, ogranicza mu możliwość wyrażania własnego zdania lub komunikację ze współpracownikami;
· izoluje pracownika lub zataja przed nim informacje potrzebne do prawidłowego wykonywania pracy;
· gdy zleca zadania bezsensowne lub znacznie poniżej kwalifikacji oraz gdy polecenia celowo formułuje tak, że nie sposób je poprawnie wykonać;
· gdy publicznie wyszydza, prowokuje i drażni;
· gdy żartuje z narodowości, religii, płci lub rasy pracownika;
· gdy drobiazgowo go kontroluje, poddając w wątpliwość jego uczciwość lub kwalifikacje;
· gdy nieustannie grozi wypowiedzeniem lub terroryzuje pracownika telefonami w czasie wolnym od pracy.

Czytaj również:

„Gdy zawód wypala”

Dzielicie w pracy pokój, ale nie zwierzenia. Któregoś dnia widzisz, że ona z trudem powstrzymuje łzy. Jak się w takiej sytuacji zachować?

Myślisz sobie „to tylko koleżanka z pracy, nie przyjaciółka. Dlaczego miałaby chcieć ze mną o tym rozmawiać?”. Z drugiej strony… głupio tak odejść bez słowa.

Oczywiście można udawać, że niczego się nie zauważyło, ale odrobina życzliwości raczej nie zaszkodzi. Pytanie „co się stało?” nie będzie jednak najwłaściwsze (przecież prawdopodobne jest, że nie będzie chciała o tym mówić). Dlatego „czy mogę ci jakoś pomóc?” powinno zabrzmieć lepiej.

Jeśli opryskliwie odpowie, że nie, nie warto naciskać, bo albo otworzy się później, albo nie otworzy się w ogóle.
Jeśli jednak zacznie mówić, nie przerywaj jej, nie poganiaj i nie komentuj, bo płacząca koleżanka może po prostu chcieć się wygadać. Jeśli będzie potrzebowała rady, na pewno o nią poprosi. Nie ma więc sensu receptami życiowymi uszczęśliwiać jej na siłę. Przecież w gruncie rzeczy… żadna z nas tego nie lubi.

Czytaj również:

„Gdy bije, pije lub zdradza”

Zaczęło się od róż i romantycznych spacerów. Potem były pierwsze deklaracje i wielkie słowa. I miało być tak pięknie…

Dwa lata temu mój mąż miał romans. Przeżyliśmy ciężkie chwile, ale udało nam się uratować małżeństwo. Przysięgał, że już nigdy więcej, a teraz chyba znowu ma kogoś. Nie wiem co robić. Nie zniosę tego koszmaru jeszcze raz…
Agnieszka

Podczas ostatniej kłótni mój partner zamachnął się na mnie. Nie uderzył, ale naprawdę mało brakowało. A ja stałam jak sparaliżowana…
Joanna

Mój narzeczony coraz więcej pije. Najpierw były wypady na piwo z kolegami, potem wieczory kawalerskie i inne okazje. Teraz ma stresującą pracę i po drodze do domu zahacza o pub. W domu też rośnie sterta pustych butelek. Co robić?
Edyta

Powiedzieć „nie!”. Krótko, zdecydowanie i jak najszybciej. „Nie zgadzam się na pijaństwo!”. „Nie zdradzam cię i od ciebie również oczekuję wierności”. „Nie będę tolerować podnoszenia na mnie ręki!”. Im szybciej zareagujesz, tym lepiej, więc nie odkładaj tego na później.
Spróbuj zrozumieć powody zmiany zachowania swojego partnera – porozmawiaj z nim, namów go na wspólną wizytę u psychologa, seksuologa, specjalisty od spraw niekontrolowanej agresji albo uzależnień, zaangażuj się w jego terapię, spróbuj poprawić wasz związek, ale nigdy nie przymykaj oka i nie wchodź w rolę ofiary.
Jeśli twój partner ma problem, brak reakcji uzna za cichą akceptację, a ta jemu nie pomoże, a twoje życie na pewno zamieni w piekło.

Moi dziadkowie żyli w takim chorym związku przez ponad czterdzieści lat. Przez pierwsze dwadzieścia dziadek pił i zdradzał, a babcia zajmowała się dziećmi i płakała po kątach. Później dzieci dorosły i stanęły po stronie babci, która wreszcie powiedziała „nie”. Dziadek nie mógł już jednak zrozumieć o co chodzi. Z wyrzutem pytał, dlaczego babcia tak się zmieniła? Przecież przez poprzednie lata „te rzeczy” jej nie przeszkadzały i dogadywali się doskonale. Może trudno w to uwierzyć, ale miał autentyczne poczucie krzywdy.
Wiola

Czytaj również:

„Alkoholizm”

„Zazdrosny mężczyzna”

„Synowa kontra teściowa”