Co roku coś postanawiasz i nie udaje ci się spełnić noworocznego postanowienia? Może postanowienie było mało realne?

Czasem nie udaje nam się spełnić naszych ambitnych planów właśnie dlatego, że są za ambitne. Zbyt wysoko ustawiamy sobie poprzeczkę, a potem czujemy się sfrustrowane, że nie udało się osiągnąć wyznaczonego celu.

Zmiany zacznijmy więc od drobiazgów – zamiast planować, że schudniesz 10 kilo, zaplanuj spadek wagi o 2 kg; zamiast codziennego joggingu – spacer 2 razy w tygodniu. Przecież lepiej poprawić niewiele niż nic!

Czytaj również:

„Nowa praca„

Nie zawsze je okazujemy, ale wszystkie czasem czujemy.

Gdy jest ci źle, a ktoś zapyta cię co u ciebie słychać, wyrzucasz z siebie potok skarg czy – jak Anglicy – bez względu na wszystko odpowiadasz: „dziękuję, wszystko dobrze”? Jeśli wybierasz ten drugi sposób reakcji, zapewne od lat gromadzisz w sobie stres.

Tłumienie w sobie uczuć sprawia, że wybuchasz lub chorujesz (stres może powodować bóle głowy, nerwice, osłabienie lub apatię).

Raz na jakiś czas pozwól więc sobie na okazanie negatywnych uczuć – rozładuj stres, wypłacz się, wykrzycz, powiedz innym co cię drażni, smuci i złości. Wyrzuć z siebie napięcie i żal, bo zbierane przez lata stają się naprawdę ciężkim bagażem.

Czytaj również:

„Gdy zazdrość zżera”

Ubrana w dres zabierasz się za zaległe prace domowe, a tu nagle dzwonek do drzwi – ktoś wpada z wizytą.

Nikt (nawet, jeśli należy do rodziny!) nie powinien nachodzić cię bez uprzedzenia. Pamiętaj więc, że wobec gości wcześniej niezapowiedzianych nie masz żadnych zobowiązań.

Nie musisz się z niczego tłumaczyć, przepraszać za bałagan lub udawać, że wizyta jest ci na rękę. Jeśli nie czujesz się komfortowo w stroju, który akurat masz na sobie, masz pełne prawo pójść się przebrać. Nie krępuj się też zapytać gościa, co go sprowadza, i nie denerwuj się, że jesteś do wizyty nieprzygotowana – to nie twoja wina, więc w zupełności wystarczy, jeśli zaproponujesz kawę i herbatniki.

A jeśli nie masz czasu? Zawsze możesz powiedzieć: „Szkoda, że nie zadzwoniła(e)ś. Gdybym wiedziała, że wpadniesz, nie planowałabym…” albo „Niestety dziś jestem zajęta. Więcej czasu będę miała…”. I jeśli komuś w tej sytuacji powinno być głupio, to na pewno nie tobie.

Czytaj również:

„Nietrafiony prezent”

„Irytujący partner”

Zaczynasz nowy rok od wielkich zmian zawodowych? Pamiętaj o kilku zasadach, które ułatwią ci zaaklimatyzowanie się w nowej pracy.

Po pierwsze: nie spóźniaj się. Ty jeszcze nie zauważasz wszystkich, ale ciebie wszyscy – tak, a po co ci nieprzyjemne komentarze?

Po drugie: zadawaj pytania. Nie masz obowiązku, ani szans wiedzieć wszystkiego. Jeśli będziesz pytać i aktywnie słuchać, dasz swoim współpracownikom sygnał, że chcesz jak najszybciej wdrożyć się w pracę.
 
Po trzecie: obserwuj, słuchaj, ale nie mów za wiele o sobie. Pierwsze wrażenie może być mylące, więc lepiej nie zwierzaj się, dopóki nie będziesz mieć pewności, że twój rozmówca jest naprawdę godny zaufania.

Po czwarte: spróbuj zapamiętać imiona i nazwiska wszystkich współpracowników. To nie tylko ułatwia pracę, ale świadczy też o twoim szacunku do kolegów.

Czytaj również:

„Gdy nie dostajesz pensji”

Niektórym wszystko się udaje, innym nie. Dlaczego?

Współczesna psychologia twierdzi, że często sami sprowadzamy na siebie trudności i problemy, bo to, co nas spotyka, w znacznym stopniu zaprogramowane jest w naszym umyśle, a niektórzy z nas po prostu mają „program pechowca”.

Każdy człowiek ma zakodowany w podświadomości przepis na życie. Powstaje on jako podsumowanie i uogólnienie uczuć oraz wydarzeń przeżywanych w dzieciństwie – u dzieci z negatywnymi doświadczeniami powstaje destruktywny skrypt „przegranego”.

Nasz skrypt tworzy ramy odbioru i rozumienia wydarzeń naszego życia. Jeśli więc mamy skrypt negatywny, spodziewamy się porażek i w ten sposób podświadomie projektujemy swoje niepowodzenia.

Czytaj również:

„Efekt Pigmaliona”

Niby nie powinnyśmy mieć z tym problemu, a jednak… Gdy ktoś nas chwali, często czujemy się zawstydzone i skrępowane. Dlaczego?

Większość z nas po prostu nie jest przyzwyczajona do komplementów. Nie chwalono nas w dzieciństwie, więc same także jesteśmy wobec siebie krytyczne. W dodatku zawsze wpajano nam, że skromność jest zaletą i że o sobie samym dobrze mówić nie wypada. Teraz czujemy się więc nieswojo, nawet gdy dobrze mówi o nas ktoś inny. Zaprzeczamy więc przy każdej okazji: „E, to stary ciuch!”, „Zgrabna? Nie, ja jestem gruba!”, „Są mądrzejsi ode mnie”.

A najlepiej byłoby po prostu ucieszyć się z komplementu i podziękować lub uśmiechnąć się. Jeśli zaprzeczamy osobie, która mówi nam coś miłego, stawiamy ją przecież w niezręcznej sytuacji, a w dodatku utrwalamy swój wizerunek osoby nieatrakcyjnej. A czy naprawdę chcemy, by tak o nas myślano?

Nauczmy się więc myśleć o sobie dobrze i przyjmujmy komplementy – chociażby słowami: „Dziękuję, bardzo pan miły”, „Poprawiła mi pani humor”, „Miło mi to słyszeć”, „To miło z twojej strony”.

A jeśli przy tym czerwienimy się po same uszy? No cóż, to reakcja automatyczna, więc nie możemy jej wyłączyć na żądanie. Możemy jednak nabyć krem do cery naczyńkowej, który wzmocni naczynia krwionośne, a przez to ograniczy rumieńce.

Czytaj również:

„Nachalne rady”

To nie praca z pasją, a uzależnienie. Pracoholizm powoduje, że człowiek haruje (choć nie musi) i gubi proporcje między pracą a innymi sferami życia.

Pracoholik pójdzie do pracy nawet z wysoką gorączką, bo będąc poza firmą czuje niepokój. Na urlopie nie potrafi wypoczywać i martwi się o sytuację w firmie, a o pracy myśli nawet podczas relaksującej kąpieli. Zastępuje pracą relacje z ludźmi i często ma poczucie, że tylko w firmie robi coś pożytecznego.

Jeśli więc w każdy weekend jesteś rozdrażniona, a w poniedziałek napięcie zawsze mija; jeśli wolisz posiedzieć dłużej w pracy niż wybrać się do kina; i jeśli nie robisz tego dlatego, że dramatycznie potrzebujesz większych pieniędzy, zwolnij i zastanów się, czy pracoholizm nie jest przypadkiem twoim problemem.

Czytaj również:

„Zosia samosia”

„Przewlekłe zmęczenie”

„Gdy zawód wypala”

„Jak prosić o podwyżkę?”

Czasem bywa to koleżanka z pracy, czasem teściowa, często własna mama. Życzliwa, chcąca dla ciebie „dobrze” i zawsze wiedząca lepiej. Jak sobie radzić, gdy radami uszczęśliwia na siłę?

Warto zachować opanowanie, bo jeśli podniesiemy głos, wyjdziemy na wstrętne niewdzięcznice. Możemy jednak zapytać: czy sugerujesz, że sama sobie nie radzę? Albo – bardziej dyplomatycznie – cieszę się, że zawsze mogę liczyć na twoją radę; jeśli (i to słowo warto wypowiedzieć z naciskiem) będę potrzebowała pomocy, poproszę cię o nią.

A jeśli aluzje nie poskutkują?
Wtedy nie ma wyjścia – trzeba „życzliwej” osobie powiedzieć wprost, że taka sytuacja jest irytująca. To, że ona dobrze czuje się w roli wyroczni, nie oznacza jeszcze, że my musimy znosić jej natarczywość.

Czytaj również:

„Jak przyjmować komplementy?”

„Synowa kontra teściowa”

Czy lubimy tylko tych, którzy lubią nas? Wbrew pozorom, to bardzo prawdopodobne.

Pigmalion był (wg mitologii greckiej) królem Cypru, który stworzył z kości słoniowej posąg idealnej kobiety, a potem się w nim zakochał. Zaczął się więc gorąco modlić do Afrodyty, by posąg ożywiła. Litościwa Afrodyta spełniła jego prośbę.

W psychologii Pigmalion stał się symbolem pewnego mechanizmu – odmiany samospełniającego się proroctwa, opisanego przez socjologa Roberta Mertona. Polega ono na spełnianiu się pozytywnego oczekiwania wobec kogoś tylko dlatego, że to pozytywne oczekiwanie zostało wytworzone.
Na przykład: jeżeli osoba X zostanie okłamana, że osoba Y ją bardzo lubi, osobie X prawdopodobnie będzie z tego powodu miło i podświadomie zacznie mocniej (niż do tej pory) lubić osobę Y, co spowoduje, że będzie się do niej przyjaźniej odnosić. W konsekwencji osoba Y (bombardowana dowodami sympatii ze strony osoby X) też najprawdopodobniej zacznie ją lubić. Banalnie proste? Ale jednak działa!

Czytaj również:

„Dzień Kobiet”

„Pechowcy”

„Typy osobowości”

„Tajemnica nieodpartego uroku”

Pan paw feromony swojej partnerki wyczuwa z odległości kilku kilometrów. A jak jest u ludzi?

Pomimo wielu badań, występowanie feromonów u ludzi nie zostało dotąd w pełni potwierdzone. Ich istnienia nie da się jednak również jednoznacznie wykluczyć.

Feromony to lotne substancje chemiczne. Osobniki tego samego gatunku wymieniają za ich pomocą informacje – lokalizują miejsce swojego pobytu, wabią osobniki płci przeciwnej, odstraszają konkurencję i łączą się w pary w okresie godowym.

Według najpowszechniejszych teorii, feromony mogą oddziaływać na naszą sferę podświadomości, powodując, że niektóre osoby oceniamy jako bardziej atrakcyjne, sympatyczne i wartościowe. Bardzo prawdopodobne jest więc, że to feromony odpowiedzialne są za nasze zauroczenia. 

Czytaj również:

„Efekt Pigmaliona”