Widzisz na ulicy parę staruszków trzymających się za ręce i myślisz sobie: „też bym tak chciała na starość”? Zacznij na to pracować już dziś!

Jak postępować, by miłość przetrwała każdą próbę? Psychologowie radzą:

- Nie oczekuj, że twój partner dokona radykalnych zmian i zaakceptuj jego odmienność.

- Okazuj mu troskę i zawsze staraj się go zrozumieć.

- Wyjaśniaj niedomówienia.

- Nie każ swojemu partnerowi czytać ci w myślach – mów jasno o tym, czego chcesz i czego nie akceptujesz.

- Nie dyskredytuj go w oczach innych i nie podważaj publicznie jego zdania, a kłóćcie się tylko w cztery oczy.

- Zaakceptuj fakt, że uczucia ewoluują i w każdym związku zdarzają się gorsze chwile.

Czytaj również:

„Kątem u teściów”

„Irytujący partner”

Kochasz go, ale czasem doprowadza cię do szału drobiazgami typu pasta do zębów wyciśnięta w połowie? Nie martw się – z tym da się coś zrobić!

Zastanów się, które zachowania cię denerwują. Spisz je na kartce, a potem podziel na dwie kategorie. Do jednej przyporządkuj to, co ewentualnie możesz tolerować, do drugiej – to, czego absolutnie nie dasz rady dłużej znosić.
Zacznij od rozmowy tylko o tej drugiej kategorii, bo nikt nie lubi zmieniać na raz za dużo. Pamiętaj jednak, że ty też masz wady i bądź gotowa, że w zamian za zmiany, których sobie życzysz, sama też będziesz musiała pójść na jakieś ustępstwa.

A może dasz radę zmienić coś sama? Zacznij od pasty do zębów – zamiast tradycyjnej tubki z zakrętką, kup np. żel z zatyczką, którego nie trzeba wyciskać ani zakręcać – jeden problem z głowy. Na początek dobre i to!

Czytaj również:

„Związek na długie lata”

„Gdy zazdrość zżera”

„Maminsynek”

Mężczyzna, który szanuje matkę, to mężczyzna, który potrafi należycie szanować żonę… pod warunkiem, że nie wyznaczy jej w swoim życiu miejsca numer dwa.

Jeśli twój partner jest maminsynkiem, twoje życie nie będzie łatwe – nie licz na to, że z czasem coś zmieni się samo. Konieczna będzie terapia dla par lub przynajmniej niejedna szczera rozmowa.
Nie czekaj jednak aż twój mężczyzna ją zacznie, bo sam się czegoś domyśli – lepiej po prostu powiedz mu, co cię boli. Nigdy natomiast nie krytykuj i nie obrażaj jego mamy. Nie rób awantur, a przed rozmową starannie przygotuj argumenty i przypomnij sobie konkretne sytuacje, na które chciałabyś się powołać.

Broń również swojego prawa do odpoczynku i prywatności – nie musisz spędzać z jego mamą każdego weekendu i spowiadać się jej z każdego problemu. Nie pozwól też, by cię ze swoją mamą porównywał.

Czytaj również:

„Irytujący partner”

„Zazdrosny mężczyzna”

Czy twój mężczyzna zamęcza cię uwagami typu: „dla kogo ty się tak stroisz?” lub „widziałem, jak się gapiłaś na tamtego faceta…”?

Odrobina zazdrości może dodawać związkowi pikanterii, ale jej nadmiar zawsze jest ciężkostrawny – więc dlaczego oni to robią?

Być może twój mężczyzna to zakompleksiony maruda. Ma niską samoocenę i podświadomie czuje, że na ciebie nie zasługuje. Obawia się więc, że znajdziesz sobie kogoś „lepszego”. Czuje się zagrożony i stara się wzbudzić w tobie poczucie winy. Jeśli ci na nim zależy, bądź więc cierpliwa i daj mu odczuć, że jest dla ciebie ważny – nie szczędź mu komplementów i nie opowiadaj mu o byłych partnerach.

Zazdrosny mężczyzna może też mieć jednak problemy z zaufaniem i potrzebą kontroli. Może po prostu chce mieć nad tobą władzę. Wtedy broń swego prawa do wolności – nawet ukochany nie ma prawa przeglądać twoich maili i przeszukiwać ci torebki! Możesz też pokazać mu, jak smakuje bezpodstawna zazdrość (urządzając scenę, gdy np. uśmiechnie się do ekspedientki). Koniecznie zachęć go też do psychoterapii.

Czytaj również:

„Maminsynek”

„Gdy bije, pije lub zdradza”

Mamy swoje przekonania, potrzeby, a nawet kaprysy. Cóż.. w końcu jesteśmy kobietami. Tylko co na to mężczyźni?

„Zważywszy ich niższość umysłową, można zrozumieć, że oni niewiele z tego rozumieją. Trudno, dopust boży. Powinni bowiem:
1. Zdobywać kobiety. (…)
2. Dbać o kobiety, szczególnie zdobyte. (…)
3. Na każdym kroku wykazywać się inicjatywą, inwencją i przedsiębiorczością. (…)
4. Ograniczać głupkowate wymagania własne, jak na przykład:
a.  codzienne posiłki (nie mieszkają w restauracji).
b.  czyste sztuki garderoby, gotowe do użytku, leżące w szafie, lub komodzie (nie mieszkają w pralni).
c.  święty spokój i cisza, uważane przez nich za niezbędne dla lektury prasy (nie mieszkają w czytelni).
d. chęć przybierania pozycji horyzontalnej poza godzinami snu, samotnie i w ogóle bez powodu (nie mieszkają w sanatorium).
e. oraz wszelkie inne (nie mieszkają w zamku na etacie króla)”.

Cytat z książki Joanny Chmielewskiej – „Jak wytrzymać z mężczyzną”, Wydawnictwo Wiedza i Życie, Warszawa 2001

Czytaj również:

„Tajemnica nieodpartego uroku”

Kobiety potrzebują czuć się młode i piękne. Mężczyźni – silni i sprawni. Pewnie m.in. stąd popularność survivalu.

Dla wielu ludzi survival to „bieganie po lesie i udawanie wojska”. Według angielskiej definicji, survival to jednak sposób na przetrwanie (wojny, katastrofy, ekstremalnych sytuacji, czy np. nagłej samotności na odludziu) bez szkodzenia innym i przyrodzie.

Survival zakłada poznawanie, uczenie się, rozumienie i – w efekcie – przystosowywanie się. Jego cel to umiejętność dostosowania się do każdych warunków i uczynienia każdych okoliczności przyjaznymi sobie.
Podobno istnieją różne jego rodzaje: paramilitarny, sportowy, turystyczny, wyczynowy, a nawet miejski. Generalnie w każdym chodzi o to samo: żeby przeżyć.

Najwięcej obozów organizowanych jest w lecie. Umiejscawiane są w lasach, na mokradłach lub w terenie górzystym. W programie mają: naukę zdobywania pokarmu, wyznaczanie miejsca pod ognisko, kontrolę przydatności wody i żywności, układanie marszruty, zwiad i sposoby ostrzegania przed niebezpieczeństwem, czyli wszystko, co może zainteresować zarówno dojrzałego mężczyznę na urlopie, jak i nastoletniego chłopca na wakacjach.

A po co to wszystko? Wielu panów mówi o potrzebie „sprawdzenia się” i poznania własnych reakcji na głód, zimno, samotność, nudę, czy strach. Wyprawie mogą jednak przyświecać różnorodne cele – przebycia wyznaczonego terenu lub dokonania „bezkrwawych łowów” przy pomocy aparatu fotograficznego. Można też po prostu czynnie odpocząć po całym tygodniu siedzenia w klimatyzowanym biurze.

Czytaj również:

„Sezon na kleszcze”

„Ten ton”

Kobiety słyszą lepiej. Badania wykazują, że odbierają dźwięki nawet do dwóch razy głośniej niż mężczyźni, dostrzegając najmniejsze zmiany natężenia głosu i zawarty w nim ładunek emocjonalny.

To wrodzone. Właśnie dlatego sześć razy więcej dziewcząt niż chłopców śpiewa czysto. Również z tego powodu kobiety często proszą zdezorientowanych mężczyzn, żeby nie mówili do nich „tym tonem”.

Kobiety lepiej odczytują sygnały społeczne i na podstawie mimiki, tonu głosu, czy intensywności wyrazu, rozróżniają subtelność znaczeń. W rezultacie, kobiecie łatwiej jest ocenić charakter innych osób i często słyszy o wiele więcej niż mężczyzna w swoim przekonaniu mówi. Zazwyczaj nie musi więc go pytać, czy się z nią nudzi.

Ogromna różnica w wyspecjalizowaniu mózgów typu kobiecego i męskiego leży też w wyobraźni przestrzennej. Mężczyźni łatwiej określają kształt przedmiotów, ich rozmieszczenie i proporcję. Bez trudu pracują z rysunkami trójwymiarowymi. Są odporniejsi na stres i bardziej predysponowani do myślenia strategicznego. Nic więc dziwnego, że przeważają wśród szachistów, matematyków i architektów. Kobiety z kolei wypadają lepiej we wszystkich testach sprawności werbalnej. Bardzo rzadko się jąkają i łatwiej przyswajają sobie języki obce.

Mężczyźni nie dają się rozpraszać nieistotnym informacjom. Łatwiej niż kobiety mogą jednocześnie mówić i odczytywać mapę. Gorzej natomiast radzą sobie z wyrażaniem emocji.
Lepiej odbierają perspektywę i widzą ostrzej w jasnym świetle, ale ich pole widzenia jest koncentrycznie zawężone. Kobiety odbierają szerszy obraz, mają lepszą pamięć wzrokową i rozróżniają więcej odcieni kolorów.

W przypadku znacznej różnicy zdań, warto o tym pamiętać…

W oparciu o: „Płeć mózgu” A. Moir i D. Jessela (Warszawa 1999)

Czytaj również:

„Wieczór panieński”

„Moda na survival”