Za pomocą kolorów leczyli się starożytni Egipcjanie. My też możemy spróbować.

Barwa to energia, którą postrzegamy dzięki komórkom światłoczułym siatkówki oka. Nasze oczy nie są jednak doskonałe – chociaż istnieje kilkanaście milionów barw, rozróżniamy ich tylko ponad dwieście.

Jaki wpływ mają na nas kolory? Żółty poprawia nastrój i dodaje radości. Pomarańcz jest pełen energii, doskonale rozgrzewa, wzmaga apetyt i działa antydepresyjnie. Czerwony pobudza, zachęca do działania i aktywności. Brąz kojarzy się z naturą, nasila więc poczucie bezpieczeństwa. Zielony uspokaja i regeneruje zmęczone oczy, a kolor turkusowy zwiększa odporność. Niebieski działa przeciwbólowo, leczy bezsenność i łagodzi lęki. Fiolet rozwija wyobraźnię i przywraca poczucie własnej wartości. Biały jest natomiast polecany w leczeniu schizofrenii.

A jak stosować chromoterapię? Możemy przebywać w otoczeniu danego koloru lub kąpać się w wodzie z dodatkiem odpowiednio barwionej soli. Warto spróbować, bo nawet jeśli taka terapia nie pomoże, przynajmniej na pewno nam nie zaszkodzi!

Czytaj również:

„Urok witraży„

Jako jedna z pierwszych w białej sukni ślubnej wystąpiła Maria Stuart. Jednak biel w modzie ślubnej upowszechniła się dopiero w połowie XIX wieku – za sprawą ślubnego stroju królowej Wiktorii.

Wcześniej suknie ślubne miały kolor dowolny, oczywiście z wyjątkiem czerni (symbolizującej żałobę) i czerwieni (kojarzonej z prostytucją).

Czerwień zawsze była natomiast bardzo popularna na Dalekim Wschodzie, zwłaszcza w Chinach, gdzie symbolizuje pomyślność. Z kolei w Indiach w modzie ślubnej popularny był kolor zielony, kojarzony z płodnością.

A stroje gości weselnych?

W kulturze zachodniej z oczywistych powodów zaproszone panie nie powinny ubierać się na biało (to barwa zarezerwowana dla panny młodej, nawet jeśli zdecydowała się wystąpić np. w sukni koloru ecru).

Niebezpiecznymi kolorami są też (kojarzone pogrzebowo) czerń i fiolet. I choć w niektórych rodzinach i rejonach nie rażą, w innych uważane są za złą wróżbę lub nawet nietakt. Choć „mała czarna” jest elegancka, w tym przypadku lepiej więc się jej wystrzegać. Podzielone są natomiast opinie co do połączenia czerni np. z czerwienią. Z reguły przyjmuje się jednak, że czerń w tym zestawieniu dopuszczalna jest w ramach dodatków (butów, torebki, paska, czy bolerka) zestawionych z jaśniejszą sukienką.

Czytaj również:

„Suknia ślubna”

„Galeria bukietów ślubnych”

„Galeria tortów weselnych”

„Triki wyszczuplające”

Śmigus – dyngus to stara słowiańska tradycja, która nie traci na popularności od sześciuset lat…

Pierwsze wzmianki o tradycji śmigusa – dyngusa w Polsce pochodzą z XV wieku. Polegał on jednak nie tylko na oblewaniu wodą (co symbolizowało wiosenne oczyszczenie z brudu, chorób i grzechu), ale i na biciu wierzbowymi witkami po nogach!

Tej drugiej (wątpliwej) przyjemności można było uniknąć, przekupując napastników pisankami. Z tej możliwości rezygnowały jednak zazwyczaj panny na wydaniu, dla których śmigusowo – dyngusowe szykany były dowodem sympatii i powodzenia u płci męskiej.

Co ciekawe, kilkaset lat temu dniem świątecznym był również wtorek – wielkanocne psikusy mogły więc trwać nawet dwa dni!

Czytaj również:

„Dzień Kobiet”

Bez torebki nie ruszamy się nigdzie. Towarzyszy nam na zakupach, w biurze, na spotkaniach. I choć jest bezwzględnie potrzebna, czasem zawadza. Gdzie ją wtedy położyć?

Specjaliści od etykiety odradzają wieszanie torebki na oparciu krzesła – to mało wygodne i bardzo nieeleganckie.

Małą torebkę powinnyśmy trzymać na kolanach lub na krześle za sobą. Dużą – na sąsiednim krześle lub (w ostateczności) na podłodze pod krzesłem.

Zawsze możemy też podwiesić torebkę pod blatem stolika. W wielu sklepach z galanterią skórzaną, a nawet w niektórych drogeriach, znajdziemy przeznaczone do tego celu składane uchwyty.

Czytaj również:

„Długie nogi”

„Apaszki i opaski”

Możemy go obchodzić lub z lekceważeniem nazywać „komunistycznym świętem” – wybór należy do nas. W końcu… jesteśmy kobietami!

Skąd w ogóle pomysł świętowania Dnia Kobiet? Może to zaskakujące, ale… ze starożytnego Rzymu. Pierwowzorem Dnia Kobiet były bowiem Matronalia obchodzone w pierwszym tygodniu marca dla uczczenia płodności i macierzyństwa. Z okazji tego święta mężowie obdarowywali żony prezentami i spełniali wszelkie ich zachcianki.

Pierwsze dwudziestowieczne obchody Dnia Kobiet miały miejsce pod koniec lutego 1909 r. w USA dla upamiętnienia nowojorskiego strajku pracownic przemysłu odzieżowego, które poniosły śmierć w pożarze fabryki, na terenie której zostały zamknięte przez unikającą negocjacji dyrekcję.

W roku 1911 Międzynarodowy Dzień Kobiet obchodzono już w Austrii, Niemczech, Danii i Szwajcarii, domagając się prawa kobiet do głosowania i obejmowania stanowisk publicznych. W Rosji oficjalnym świętem Dzień Kobiet stał się natomiast dopiero po rewolucji październikowej.

Współcześnie Dzień Kobiet jest świętem nie tylko w Europie – obchodzi się go również w Algierii, Kamerunie, Chinach, Wietnamie, Zambii i na Kubie. W Portugalii i Rumunii jest to natomiast dzień typowo kobiecych przyjemności, spotkań i przyjęć.

Czytaj również:

„Lany Poniedziałek”

„Efekt Pigmaliona”

W „europejskim” typie urody niebieski kolor oczu jest bardzo powszechny. Tymczasem z punktu widzenia genetyki jest on swego rodzaju ewenementem.

„Standardowym” kolorem ludzkich oczu jest brąz, powstający z pigmentu zwanego melaniną. Skąd więc w ogóle błękit? Dawno, dawno temu w północnej Europie doszło prawdopodobnie do mutacji genu odpowiadającego za barwę tęczówki (zakłócenie produkcji melaniny spowodowało, że oczy nabrały koloru niebieskiego).

Tę teorie potwierdzać może fakt, że u większości osób niebieskookich istnieje niemal identyczna sekwencja w części DNA decydującej o barwie tęczówki, podczas gdy u osób brązowookich DNA w tym obszarze jest mocno zróżnicowane.

Czytaj również:

„Makijaż korygujący”

Orzechy są nie tylko smaczne, ale i zdrowe. Dlatego korzysta z nich zarówno medycyna, jak i kosmetologia.

Od wieków medycyna ludowa stosowała alkoholowe nalewki na zielonych orzechach jako remedium na bóle brzucha. Samodzielnie wykonany odwar z liści orzecha włoskiego można jednak stosować również do przemywania skóry z problemami trądziku i nadpotliwości.

Ekstrakt z orzecha włoskiego (wykorzystywany często w balsamach opalających) pozwala osiągnąć efekt delikatnej „opalenizny” bez słońca. Odwar z liści i zielonej skóry świeżych orzechów doskonale nadaje się też do płukania ciemnych włosów – nadaje im blask i głęboki odcień brązu.

Czytaj również:

„Afrodyzjaki”

„Gdzie jest witamina C?”

W okresie Bożego Narodzenia choinki otaczają nas na każdym kroku. Tak się do nich przyzwyczailiśmy, że zazwyczaj nie zastanawiamy się, skąd się w ogóle wzięły.

Tradycja dekorowania drzewek (na pamiątkę rajskiego drzewa) narodziła się w Alzacji. Bardzo przypadła do gustu Marcinowi Lutrowi, więc szybko rozpowszechniła się w krajach protestanckich. Dopiero później przejęli ją katolicy.

Początkowo choinki dekorowano tylko w miastach. Na polskiej wsi długo utrzymywał się bowiem zwyczaj ozdabiania tzw. podłaźniczki – jodłowej lub świerkowej gałęzi wieszanej na ścianie lub pod sufitem.

Tradycyjnymi ozdobami choinkowymi były ciasteczka, orzechy, jabłuszka, piórka i ozdoby ze słomy.

Czytaj również:

„Kolory we wnętrzu”

To zaskakujące, ale czasem wieloletni brak prośby o podwyżkę może być traktowany nie jako dowód zrozumienia sytuacji finansowej firmy, lecz jako brak wiary we własne siły.

Jeśli od dawna nie dostałaś podwyżki, może więc warto wreszcie poruszyć ten temat?

Najpierw jednak przygotuj argumenty – przypomnij sobie swoje osiągnięcia oraz dokonania i przygotuj odpowiedź na pytanie, co firma może jeszcze dzięki tobie zyskać. A potem wybierz właściwy moment i odpowiednie miejsce.

Nie zaczynaj rozmowy na korytarzu lub w bufecie, bo szef będzie mógł zbyć cię jakąś wymijającą odpowiedzią. Jeśli masz poparcie bezpośredniego przełożonego, zadbaj, by był obecny przy tej rozmowie. Nie proś jednak o podwyżkę bezpośrednio po urlopie, chorobie lub popełnionym błędzie. Nie używaj też argumentów, że koleżanka zarabia więcej, w innych firmach płacą więcej, albo że masz kłopoty finansowe, bo to źle nastawi do ciebie rozmówcę.

Najlepiej przećwicz wcześniej taką rozmowę w domu (sama lub z bliskimi) i… do dzieła!

Czytaj również:

„Gdy nie dostajesz pensji”

„Pracoholizm”

„Twórcze oszczędzanie”

Choleryk czy flegmatyk? Sangwinik? A może melancholik? Czy zawsze potrafimy to trafnie określić?

Dlaczego niektórzy z nas szybko tracą zapał, a inni każdy drobiazg potrafią dopracowywać godzinami? Dlaczego niektórzy nie potrafią przyznać się do błędu? Jeśli chcemy lepiej zrozumieć bliskich, skorzystajmy z doświadczenia Florence Littauer – specjalistki od opisu temperamentu i typów osobowości.

Sangwinik
Sangwinik to towarzyski, rozmowny ekstrawertyk, często „dusza towarzystwa”. Pozytywnie nastawiony do życia, uczuciowy i wylewny. Otwarty i pełen entuzjazmu, wesoły i spontaniczny. Urodzony aktor, który z łatwością zyskuje przyjaciół i nie chowa urazy.
Sangwinik bywa jednak zmienny i skupiony tylko na dniu dzisiejszym. Rzadko realizuje swe fantastyczne plany, za dużo mówi i przesadnie koloryzuje. Nie jest dobrym doradcą, gdyż woli mówić niż słuchać.
W pracy tryska energią i entuzjazmem. Pobudza innych do działania i sprawia bardzo dobre wrażenie. Jest twórczy i barwny. Największe sukcesy może odnieść w profesjach wymagających kontaktu z ludźmi i gwarantujących elastyczność postępowania.

Choleryk
Choleryk jest bardzo energiczny. To człowiek czynu i optymista, urodzony przywódca i ekstrawertyk. Odczuwa nieodpartą potrzebę zmian i trudno go zniechęcić. Jest bardzo pewny siebie, niezależny i sprawdza się w nieoczekiwanych sytuacjach. Ceni siłę i determinację, lubi mieć nad wszystkim kontrolę i jest przekonany, że zawsze ma rację.
Choleryk to jednak również apodyktyczny mistrz manipulacji, nie stroniący od intryg. Nawet przed samym sobą nie potrafi przyznać się do błędu, a słowo „przepraszam” uważa za przejaw słabości.
W pracy najlepiej sprawdza się na stanowiskach kierowniczych. Jest dobrym organizatorem, który dostrzega praktyczne rozwiązania. To człowiek szybki w działaniu, który uwielbia wyzwania i często popada w pracoholizm.

Flegmatyk
Flegmatyk to introwertyk i pesymista. Jest spokojny i opanowany, niewymagający i beztroski. Bardzo cierpliwy i zrównoważony – nie miewa napadów złego humoru, ani nie przejawia zbytniej wylewności. Nie okazuje emocji, unika konfliktów. Zazwyczaj jest zadowolony z życia i pogodzony z samym sobą. Jest łatwy we współżyciu, życzliwy i pogodny. To dobry słuchacz i obserwator, a także doskonały mediator, który potrafi obiektywnie osądzić racje każdej ze stron.
Flegmatyk może jednak wydawać się nudny, bo nie okazuje entuzjazmu. Nie lubi zmian i z trudem podejmuje decyzje.
Pracę często odkłada na później, może więc sprawiać wrażenie leniwego. Potrzebuje odgórnie ustalonych terminów i codziennej rutyny. Ma zdolności administracyjne i dobrze sprawdza się na stanowisku niewymagającym wykazania się większą inicjatywą.

Melancholik
Melancholik to perfekcjonista, introwertyk i myśliciel. Często pesymista. Posiada analityczny umysł. Jest poważny i zdeterminowany, utalentowany, twórczy i wyczulony na piękno. Wrażliwy, lojalny i skłonny do poświęceń. Przyjaciół dobiera starannie, unika zwracania na siebie uwagi, potrafi słuchać i głęboko współczuć. Ceni wagę szczegółów, jest precyzyjny, wytrwały, dokładny, uporządkowany i bardzo skrupulatny. Potrafi opracowywać doskonałe plany, które potem konsekwentnie realizuje.
Melancholik bywa jednak przewrażliwiony, wszystko odbiera zbyt osobiście i wszędzie węszy krytykę. To człowiek nieufny i wymagający.
Zawsze kończy rozpoczęte zadania, nigdy się nie spóźnia, a jego biurko wygląda schludnie i profesjonalnie. Ceni ciszę i spokój. Nie potrzebuje kontaktu z ludźmi i najlepiej pracuje w pojedynkę, gdy nikt mu nie przeszkadza.

Istnieją również osobowości mieszane, i tych jest zresztą najwięcej. Dwa typy osobowości występują wtedy w proporcji pół na pół, lub wyraźny jest jeden dominujący typ, uzupełniony niewielką domieszką drugiego.

Czytaj również:

„Efekt Pigmaliona”