Urlop ojcowski przysługuje ojcom już od 2010 roku. Jednak od stycznia 2012 roku czekają nas zmiany – wymiar czasu wolnego wzrośnie do dwóch tygodni.

Z urlopu może skorzystać ojciec dziecka, które nie ukończyło jeszcze pierwszego roku życia. Wymiar urlopu to 14 dni kalendarzowych, co oznacza, że wliczone są w niego zarówno soboty, niedziele, jak i przypadające w tym czasie inne dni wolne od pracy. Urlopu dla ojców nie można dzielić na części, np. skorzystać dwukrotnie z 5 dni wolnych i jednorazowo z 4 dni w innym terminie, ani też zdecydować się tylko na jego część, np. na 8 dni. Wymiar urlopu nie ulega zwielokrotnieniu w przypadku opieki nad bliźniętami.

Może on być wykorzystany niezależnie od korzystania z podobnego uprawnienia przez matkę dziecka – a więc zarówno w tym samym czasie co urlop macierzyński, ale też wtedy, gdy matka dziecka nie korzysta już z urlopu macierzyńskiego lub w ogóle nie pracuje.

Prawo do urlopu ojcowskiego mają też ojcowie przysposabiający dziecko, o ile nie ukończyło ono 7 roku życia (w przypadku dziecka, któremu odroczono obowiązek szkolny, granica przesuwa się do 10 roku życia). W tej sytuacji urlop ojcowski musi być wykorzystany w ciągu roku od uprawomocnienia się postanowienia orzekającego przysposobienie.

Więcej informacji na: www.urlopojcowski.info

Czytaj również:

„Pora na przedszkole„

Jesteś zmęczona etatem i pracą pod czyjeś dyktando? Może czas na własną firmę?

Praca „na swoim” na wiele plusów. Przede wszystkim sama organizujesz sobie czas pracy i możesz brać dodatkowe zlecenia. Zyskujesz też na podatkach i VAT.

Są też oczywiście minusy (np. wysokie koszty ZUS)… Jednak jeśli to sposób na realizację pasji lub marzeń, to może warto spróbować?

Czytaj również:

„Nowa praca„

Przez cały tydzień pracujesz na wysokich obrotach? Zbliża się weekend – zwolnij!

Nie dosypiasz, nie dojadasz, ciągle gdzieś pędzisz, ciągle z czegoś rezygnujesz, ciągle z czymś nie zdążasz. Często czujesz zmęczenie, ale i niedosyt – przecież tak wiele jeszcze chciałaś zrobić…

Każda doba ma tylko 24 godziny. Ile z nich przeznaczasz dla siebie? Jeśli masz uczucie, że za mało, posłuchaj rad psychologów i:
- odpuść sobie coś czasem i postaraj się tego nie żałować;
- zanim zrobisz rzeczy pilne, zastanów się, które z nich są naprawdę ważne;
- nie myśl o obowiązkach przed snem;
- smakuj to, co jesz;
- ucz się odmawiać innym.

Czytaj również:

„Zosia samosia”

Zaczynasz nowy rok od wielkich zmian zawodowych? Pamiętaj o kilku zasadach, które ułatwią ci zaaklimatyzowanie się w nowej pracy.

Po pierwsze: nie spóźniaj się. Ty jeszcze nie zauważasz wszystkich, ale ciebie wszyscy – tak, a po co ci nieprzyjemne komentarze?

Po drugie: zadawaj pytania. Nie masz obowiązku, ani szans wiedzieć wszystkiego. Jeśli będziesz pytać i aktywnie słuchać, dasz swoim współpracownikom sygnał, że chcesz jak najszybciej wdrożyć się w pracę.
 
Po trzecie: obserwuj, słuchaj, ale nie mów za wiele o sobie. Pierwsze wrażenie może być mylące, więc lepiej nie zwierzaj się, dopóki nie będziesz mieć pewności, że twój rozmówca jest naprawdę godny zaufania.

Po czwarte: spróbuj zapamiętać imiona i nazwiska wszystkich współpracowników. To nie tylko ułatwia pracę, ale świadczy też o twoim szacunku do kolegów.

Czytaj również:

„Gdy nie dostajesz pensji”

Wygodne łóżko, biurko z ergonomicznym fotelem, pojemna szafa, kilka półek… Czy to wystarcza? Najczęściej nie.

Urządzając pokój nastolatka trzeba uwzględnić jego gust i zainteresowania. Warto też jednak wziąć pod uwagę fakt, że gusta i zainteresowania młodzieży zmieniają się i ewoluują. Wygodne więc będą rozwiązania odwracalne, takie jak mobilne meble (w razie potrzeby pełniące funkcje dodatkowych stolików i siedzisk) oraz zmywalne ściany.

Warto sięgnąć po rozwiązania oszczędzające przestrzeń – tapczan na podeście mieszczącym szuflady, szafy z bokami przerobionymi na „tablice informacyjne”, czy regipsowe ścianki zawierające schowki i półki.

Konieczny będzie też kącik wypoczynkowy (do nauki lub przyjmowania gości) oraz strefa przeznaczona na realizowanie hobby, która w razie potrzeby zmieści płytotekę, książki, własnoręcznie namalowane obrazy, rakietę do tenisa, teleskop, wielkie akwarium lub… kije hokejowe.

Czytaj również:

„Wygodna szafa”

„Pokój ucznia”

Chcesz by wszystko było perfekcyjne, więc pracujesz ponad siły? Wszystko robisz sama? Czas na zmiany!

Musisz nauczyć się swoimi siłami gospodarować racjonalnie, zanim je stracisz. Naucz się więc delegować obowiązki na członków rodziny, a przede wszystkim mów wprost, jakiej pomocy potrzebujesz (mężczyźni i rozbawione dzieci rzadko przecież czytają w myślach).

Pewnie czasem trzeba będzie obniżyć poprzeczkę (niewprawne ręce męża nie posprzątają tak jak twoje), ale czy naprawdę wolisz poprawiać po nim stan podłóg niż zrelaksować się na kanapie?

Wybierz czynności, które lubisz (lub te, których inni naprawdę nie potrafią wykonać), ale nie bierz na siebie wszystkiego. Jeśli bliscy zaczną ci pomagać, przy okazji zaczną doceniać, ile dla nich robisz!

Przez wiele lat myłam naczynia ręcznie, bo mąż przekonywał mnie, że w naszej malutkiej kuchni nie zmieści się zmywarka. W zeszłym roku postanowiliśmy zmienić podział obowiązków domowych i mycie talerzy przypadło mojemu mężowi. Po dwóch tygodniach stwierdził, że warto na rzecz zmywarki zrezygnować z jednej szafki.
Malwina

Czytaj również:

„Zatrzymaj się!”

„Kosztowna przyjaźń”

„Pracoholizm”

Uczciwie przepracowałaś cały miesiąc, a firma nie wypłaca ci zaległej pensji? Nie jesteś bezsilna!

Co robić? Po pierwsze: zapytaj o przyczynę zwłoki. Najlepiej złóż do szefa oficjalne pismo (za potwierdzeniem odbioru) i zażądaj w nim wypłaty zaległego wynagrodzenia, wraz z odsetkami. Koniecznie podaj termin, w którym ma to zrobić.

Jeśli nie odpowie, wyślij listem poleconym skargę do Inspektoratu Pracy. Wyczerpująco opisz sytuację (od jak dawna pracodawca zalega z wypłacaniem pensji, ile razy go ponaglałaś i o jaką sumę chodzi). Inspektorów obowiązuje tajemnica służbowa, więc nie bój się podać swoich danych – pracodawca nie dowie się, kto z jego pracowników złożył skargę.

Inspektor w ciągu 30 dni przeprowadzi w firmie kontrolę i wystawi nakaz zapłaty zaległych wynagrodzeń.

Jeśli pracodawca nie zapłaci w ciągu miesiąca od wystawienia nakazu, skieruj sprawę do sądu pracy (można to zrobić w ciągu 3 lat od momentu, gdy pracodawca przestał wypłacać wynagrodzenie).

Pamiętaj też, że pensja powinna być wypłacana najpóźniej do 10 dnia następnego miesiąca, a za każdy dzień zwłoki przysługują ci odsetki.

Czytaj również:

„Nowa praca”

„Jak prosić o podwyżkę?”

To nie praca z pasją, a uzależnienie. Pracoholizm powoduje, że człowiek haruje (choć nie musi) i gubi proporcje między pracą a innymi sferami życia.

Pracoholik pójdzie do pracy nawet z wysoką gorączką, bo będąc poza firmą czuje niepokój. Na urlopie nie potrafi wypoczywać i martwi się o sytuację w firmie, a o pracy myśli nawet podczas relaksującej kąpieli. Zastępuje pracą relacje z ludźmi i często ma poczucie, że tylko w firmie robi coś pożytecznego.

Jeśli więc w każdy weekend jesteś rozdrażniona, a w poniedziałek napięcie zawsze mija; jeśli wolisz posiedzieć dłużej w pracy niż wybrać się do kina; i jeśli nie robisz tego dlatego, że dramatycznie potrzebujesz większych pieniędzy, zwolnij i zastanów się, czy pracoholizm nie jest przypadkiem twoim problemem.

Czytaj również:

„Zosia samosia”

„Przewlekłe zmęczenie”

„Gdy zawód wypala”

„Jak prosić o podwyżkę?”

To zaskakujące, ale czasem wieloletni brak prośby o podwyżkę może być traktowany nie jako dowód zrozumienia sytuacji finansowej firmy, lecz jako brak wiary we własne siły.

Jeśli od dawna nie dostałaś podwyżki, może więc warto wreszcie poruszyć ten temat?

Najpierw jednak przygotuj argumenty – przypomnij sobie swoje osiągnięcia oraz dokonania i przygotuj odpowiedź na pytanie, co firma może jeszcze dzięki tobie zyskać. A potem wybierz właściwy moment i odpowiednie miejsce.

Nie zaczynaj rozmowy na korytarzu lub w bufecie, bo szef będzie mógł zbyć cię jakąś wymijającą odpowiedzią. Jeśli masz poparcie bezpośredniego przełożonego, zadbaj, by był obecny przy tej rozmowie. Nie proś jednak o podwyżkę bezpośrednio po urlopie, chorobie lub popełnionym błędzie. Nie używaj też argumentów, że koleżanka zarabia więcej, w innych firmach płacą więcej, albo że masz kłopoty finansowe, bo to źle nastawi do ciebie rozmówcę.

Najlepiej przećwicz wcześniej taką rozmowę w domu (sama lub z bliskimi) i… do dzieła!

Czytaj również:

„Gdy nie dostajesz pensji”

„Pracoholizm”

„Twórcze oszczędzanie”

Początek nowego roku szkolnego to ostatni dzwonek, by zrewidować stan dziecięcego kąciku do nauki. Dziecko mogło urosnąć przez wakacje, a wtedy meble wymagać będą regulacji lub wymiany.

Odrabiając zadania dziecko powinno siedzieć prosto – garbienie się i podkulanie nóg jest nie tylko niewygodne, ale – przede wszystkim – szkodliwe dla kręgosłupa. Co kilka miesięcy musimy więc sprawdzać, czy dziecko siedząc przy biurku zachowuje kąt prosty pomiędzy udami a tułowiem.

Również nogi powinny być ugięte w kolanach pod kątem prostym, a stopy całą powierzchnią oparte na podłodze. Plecy muszą być podparte w okolicy lędźwi i łopatek, a przedramiona (od łokci po nadgarstki) powinny spoczywać płasko na blacie.

Dobrze jest, gdy fotel wyposażony jest w podłokietniki i zagłówek. Koniecznie też musi mieć regulowaną wysokość siedziska i kąt pochylenia oparcia. Blat biurka powinien być duży (bo wtedy zapewni dziecku swobodne operowanie nawet blokiem rysunkowym), a szuflady i półeczki nie mogą ograniczać ruchów dziecka, gdy sięga po przybory do pisania lub książki. Jeśli w kąciku przeznaczonym do nauki ma znaleźć się także komputer, monitor musi stanąć na biurku w odległości około 50 cm od oczu dziecka.

Czytaj również:

„Pokój nastolatka”

„Leworęczność u dzieci”

„Kolory we wnętrzu”