Czy siódmy rok małżeństwa naprawdę jest pechowy? Odpowiedź możemy znaleźć w książce Agaty Kołakowskiej.

Eliza i Adam doszli do wniosku, że wspólna małżeńska droga zaprowadziła ich w ślepą uliczkę i zgodnie stwierdzili, że najlepiej wychodzi im przyjaźń.

Po rozprawie rozwodowej Adam stwierdza, że byłby w stanie wybrać Elizie lepszego partnera życiowego niż uczyniłaby to ona sama. Rozbawiona tym pomysłem Eliza jest przekonana, że to ona poradziłaby sobie lepiej, znajdując odpowiednią kobietę dla niego. Rozpoczyna się więc pełna prób i komicznych błędów walka o to, kto komu znajdzie lepszego partnera. Pod płaszczykiem niewinnego zakładu kryją się jednak nieuświadomione jeszcze uczucia.

Autorka książki, Agata Kołakowska ukończyła dziennikarstwo i komunikację społeczną na Uniwersytecie Wrocławskim. „Siódmy rok” jest jej trzecią powieścią. Do tej pory ukazały się ”Patrycja” i „Przyjaciółki”.

Czytaj również:

„Człowiek na tronie„

Bo historia nie musi być nudna!

Czy wiesz, że Stanisław August Poniatowski „chętnie uczestniczył w zajęciach dla młodych malarzy (szczególnie, gdy uczyli się malować akty), a kiedy u któregoś studenta Korpusu Kadetów dostrzegł uzdolnienia artystyczne, poświęcał jego karierę wojskową dla rozwoju talentu i kierował go do szkoły malarstwa.

Takie plany miał nawet co do Tadeusza Kościuszki, gdy ten był jeszcze kapitanem. Postanowił wysłać go na studia malarskie do Paryża, do znakomitej szkoły przy Luwrze. Nieco na siłę uszczęśliwiony Kościuszko, nie chcąc rozgniewać króla, potajemnie studiował tam sprowadzone z kraju podręczniki strategii i wojskowości”?

Z kolei Franciszek Józef „niezależnie od okoliczności ściśle przestrzegał dworskiego ceremoniału. Gdy pewnej nocy dostał ataku serca, wezwany lekarz (wskutek pośpiechu) przybył niekompletnie ubrany. Cesarz popatrzył na niego krytycznie i odprawił, rozkazując:  Niech pan najpierw włoży frak”.

Te i inne ciekawostki można znaleźć w e-booku „Człowiek na tronie” wydanym nakładem Wydawnictwa Albatros. Jego autorka, Małgorzata Czuma stawia sobie za cel popularyzację wiedzy historycznej i przekonanie czytelnika, że „historia to nie tylko bitwy i daty. Historia to przede wszystkim ludzie – ludzie mający swoje pasje, dziwactwa, kaprysy i marzenia. Dobrzy i źli. Odważni i ambitni, okrutni i zazdrośni. Czasem zabawni. Po prostu ludzie – z krwi i kości”.

E-book wydany nakładem Wydawnictwa Albatros.

Dzień Matki to dobra okazja, by zastanowić się nad stereotypem macierzyństwa.

Autorka książki „Zła matka”, Ayelet Waldman stwierdziła: „wydaje mi się, że jestem złą matką, bo kocham swojego męża bardziej niż dzieci”. Tym wyznaniem wywołała prawdziwą burzę, a gdy zaproszono ją do programu Oprah Winfrey, omal nie została pobita przez siedzące na widowni „dobre matki”. Dlatego napisała książkę, w której próbuje zmierzyć się z prywatnymi i publicznymi mitami na temat macierzyństwa.

W osiemnastu rozdziałach autorka opowiada o wychowaniu dzieci, radzeniu sobie z depresją poporodową, karmieniu piersią, porzuceniu kariery zawodowej, dramacie prac domowych, pożyciu małżeńskim, czy relacjach z teściową.

„Zła matka. Kronika matczynych wykroczeń, drobnych katastrof i rzadkich momentów chwały” pokazuje macierzyństwo takim, jakim doświadczają go kobiety – nie tylko jako matki, ale też jako kobiety pragnące realizować się na innych płaszczyznach. Matka, która chce zachować równowagę pomiędzy potrzebami dzieci a własnymi, zdaje sobie sprawę z tego, że nie jest idealna, przyznaje się do słabości i porażek, dając sobie prawo do irytacji i odpoczynku. Tymczasem wygórowane oczekiwania społeczne wobec matek wpędzają je w poczucie winy i depresję. Matka ma poświęcić wszystko dziecku i rodzinie, zrobić to z własnej woli, radośnie i bez poczucia żalu. Do tego ma mieć niewyczerpane pokłady cierpliwości, a jej własne potrzeby, ambicje i pragnienia mają mieć znaczenie tylko w odniesieniu do dzieci. Kobiety konfrontują się z tym wyidealizowanym obrazem i każde zmęczenie, zniechęcenie czy wybuch złości wywołuje u nich kolejne frustracje.

Ayelet Waldman to absolwentka uniwersytetu Harvarda, adwokat z wykształcenia, matka czwórki dzieci i żona znanego amerykańskiego pisarza Michaela Chabona, laureata Pulitzera.

Książka ukazała się 5 maja nakładem wydawnictwa Znak.

Zdjęcie okładki – fot. Znak.

Czytaj również:

„Jedynak”

Pierwsze skojarzenie ze słowem książka? Papier. Wkrótce może być jednak inaczej.

Niewielu szczęśliwców ma czas na czytanie w domu – godzinami, w miękkim fotelu i z filiżanką dobrej kawy… Żyjemy w pośpiechu, a chwilę na relaks i lekturę znajdujemy często w podróży, w drodze do pracy autobusem lub w poczekalni u lekarza. Wtedy mogłybyśmy poczytać – pod warunkiem, że miałybyśmy przy sobie książkę. To jednak staje się coraz łatwiejsze, bo coraz więcej wydawnictw przygotowuje książki zarówno w wersji papierowej, jak i e-booków.

E-booki można czytać na różnych urządzeniach (na zwykłym komputerze, netbooku, smartfonach, czy iPhone’ach). Najwygodniej jednak czyta się je używając specjalnych czytników, które wyposażone są w monitor zapewniający komfort czytania porównywalny ze zwykłą książką.

Najnowsza książka Mariki Krajniewskiej pojawiła się w księgarniach na początku grudnia. Ciężko przejść obok niej obojętnie.

Anna i Irina – główne bohaterki „Za zakrętem” – przeżyły dramat utraty ukochanych dzieci. Kontynuowanie własnego życia wydaje im się w tej sytuacji wręcz niemożliwe. A jednak trwają. Mimo tego, że ich świat rozpadł się na kawałki, a cisza wdarła się do ich domów, że przestały czuć i widzieć, jak dookoła toczy się życie, pomimo że przestało im na czymkolwiek zależeć…

Powieść Mariki Krajniewskiej wywołuje bardzo silne emocje. Trudno nie współczuć Annie i Irinie, nie przeżywać razem z nimi ich dramatu, nie wzruszać się, przerzucając kolejne strony. Czytelnik patrzy więc na świat przez pryzmat sytuacji, w jakiej znalazły się bohaterki powieści, zastanawia się, jak można pokonać ból po stracie dziecka i stara się dociec, co czeka obie kobiety za tytułowym zakrętem.

Wydawnictwo: Papierowy Motyl

„Poznać kobietę” Amosa Oza

Joela poznajemy w chwili, gdy wynajmuje dom na przedmieściach, informując pośrednika, że zamierza zamieszkać z nastoletnią córką oraz matką i teściową. Opanowany, prawie flegmatyczny, nie wygląda na niebezpiecznego człowieka. Czy ktoś mógłby więc przypuszczać, że to agent Mossadu?

Owdowiały, przechodzący załamanie nerwowe (a może tylko kryzys wieku średniego?) postanawia wziąć długi urlop i zająć się pracą w ogrodzie. „Jak tak dalej pójdzie, to albo zwariujesz, albo zrobisz się religijny” – martwi się więc jego matka.

Czy Joel wróci kiedyś do służby w wywiadzie? Czy pozwoli córce usamodzielnić się? Czy poskromi terroryzujące go starsze panie? A może ułoży sobie życie z piękną sąsiadką? Autor nie skąpi mu możliwości, ale i nieuchronnej refleksji, że „wszystko zawsze przychodzi za późno”.

W „Poznać kobietę” znajdujemy melancholijny nastrój, inteligentną ironię i intrygującą narrację pełną niedopowiedzeń. To wyprawa do krainy gajów oliwnych i kibuców, ale też do świata emocji i tajemnic dojrzałego mężczyzny. Czy warto się w nią wybrać? Teść głównego bohatera mawiał „koniec końców, wszyscy mamy te same tajemnice”. A jednak warto – pomimo tego. Albo właśnie dlatego.

Czytaj również:

„Piękny wiek XIX”

Wrzesień zbliża się nieubłaganie, niosąc ze sobą zmiany nie tylko dla dzieci, ale i mam. Jeśli właśnie teraz przygotowujesz do szkoły „pierwszaka”, przed tobą ważne chwile.

Jak oswoić dziecko z myślą, że za kilka dni zacznie chodzić do szkoły? Postaraj się zbudować w nim pozytywne skojarzenia ze szkołą. Zabierz je na spacer, pokaż budynek szkoły i boisko. Wybierzcie razem przybory szkolne i powiedz dziecku, że jesteś dumna, że wkrótce będzie uczniem. Nie strasz obowiązkami i nie mów, że będzie mniej czasu na zabawę. Zamiast tego powiedz dziecku, że w szkole można poznać fajnych kolegów i opowiedz, jak sama się bawiłaś na przerwach.

Jeśli możesz, na pierwsze dni września zaplanuj urlop lub zapewnij sobie pomoc opiekunki albo babci – ważne jest, by dziecko przygotować do szkoły bez pośpiechu i odprowadzić w spokojnej atmosferze, a po południu razem z nim przeglądnąć zeszyty i zadania. Uczeń powinien mieć poczucie, że to ważna część dnia – pomagaj więc w lekcjach, ale nie wyręczaj!

Specjaliści odradzają natomiast dokładanie dziecku w pierwszym semestrze dodatkowych zajęć – na obce języki i kółka zainteresowań przyjdzie czas, gdy pierwszoklasista zaadaptuje się już w szkole.

Czytaj również:

„Nadwaga u dzieci”

Bezsenność była kiedyś uznawana za objaw depresji. Ostatnio zaczyna się jednak postrzegać ją jako jedną z jej przyczyn – przecież każdy organizm potrzebuje zdrowego snu!

Noc spędzona na gapieniu się w sufit (lub liczeniu baranów) ciągnie się w nieskończoność i nie daje wypoczynku. Jeśli takie noce powtarzają się regularnie, nie tylko psują nastrój, ale – przede wszystkim – wyczerpują organizm.

Przyczyny bezsenności nie są jednoznacznie wyjaśnione. Często łączy się je jednak z zaburzeniami poziomu neuroprzekaźników, a zwłaszcza serotoniny, odpowiedzialnej za nasze nastroje, głębokość snu, temperaturę ciała i apetyt. Gdy stężenie serotoniny opada na zbyt długo – zaczynają się rozwijać objawy bezsenności.

Jeśli bezsenność utrzymuje się przez kilka dni, nie można jej bagatelizować i należy skonsultować się z lekarzem.

A jak przeciwdziałać bezsenności? Specjaliści radzą:
- zorganizować rozkład zajęć tak, by codziennie zasypiać i budzić się o tej samej porze;
- zrezygnować z drzemek i spania w ciągu dnia;
- unikać alkoholu i kofeiny przed snem;
- kolację zjeść co najmniej trzy godziny przed snem;
- usunąć z sypialni telewizor;
- zainwestować w zasłony lub rolety nieprzepuszczające światła;
- wzmacniać w swojej podświadomości skojarzenie łóżka ze snem, a nie z bezsennymi nocami (jeśli trudno ci zasnąć, wstań z łóżka – książkę można poczytać także na fotelu).

Czytaj również:

„Po co nam sny?”

Jerzy W. Borejsza, wyd. Czytelnik, Warszawa 1990

Tytuł kusi, ale i zwodzi. Autor (jak sam zastrzega) przymiotnika „piękny” używa bez ironii. Można się więc spodziewać, że w jego książce będzie roiło się od poetyckich opisów obłych kształtów marmurowych posągów, detali pastelowych pejzaży, wielkich odkryć naukowych i literatury najwyższego lotu, które hojnie pozostawił po sobie XIX wiek. Zamiast tego jest tu jednak dużo ludzkich dramatów, decyzji, wyborów, bólu, smutku, a nawet prześladowania i śmierci.

Przed oczami czytelnika pojawia się plejada (mniej lub bardziej znanych mu) postaci. Ożywają dla niego: Cyprian Kamil Norwid, Adam Mickiewicz, Otto von Bismarck, Józef Bem, Jarosław Dąbrowski, Michał Czajkowski, Adam Jerzy Czartoryski, Aleksander II, Giuseppe Mazzini, Aleksander Hercen, Józef Hauke – Bosak, Aleksander Wielopolski i wielu, wielu innych. Literaci, żołnierze, dyplomaci, rewolucjoniści i politycy. Bohaterowie i zdrajcy. A wspólnym mianownikiem jest dla nich czas, w którym przyszło im żyć, ów „piękny” wiek XIX.

Książka Jerzego Borejszy jest wielkim, eklektycznym zbiorem 22-ch esejów o przeróżnym charakterze. Niektóre z nich (jak np. „Samobójstwo Słowianofila”) napisane są jak klasyczny, dziennikarski tekst informacyjny; inne (jak „Dyplomacja bez listów uwierzytelniających”) mają charakter biografii; jeszcze inne (jak np. „Baron Finot w kraju Nadwiślańskim”) utrzymane są w konwencji kroniki.

Różna jest poetyka tych tekstów; różna jest też ich funkcja. Cenny z faktograficznego punktu widzenia esej „Komunardzi” uzupełnia wszelkie podręcznikowe ujęcia historii Komuny Paryskiej. „W tęczy Franków” – natomiast – wkraczając już w czasy współczesne, oświetla wyrosłe jeszcze z wieku XIX, wzajemne polsko – francuskie sympatie, stereotypy i animozje. Na uwagę zasługuje też „Adama Mickiewicza przyjazd do Francji”, któremu nie można odmówić naprawdę oryginalnej teatralizacji.

Każdy z tych esejów ma wiele zalet. Zaliczyć do nich należy chociażby przystępny, zrozumiały język i dowcipne pointy. Autor może poszczycić się także umiejętnością precyzyjnego malowania obrazu za pomocą cytatów ze źródeł, które (same w sobie) są niewątpliwie kolejnym atutem tej książki. Niewątpliwie warto więc po nią sięgnąć.

Czytaj również:

„Poznać kobietę”

„Oblężenie”

„Oblężenie” Clary Claiborne Park

Książka C.C. Park dedykowana jest „tym, którzy tkwią za murem, i tym, którzy ich oblegają” – to historia trwającej dwadzieścia lat walki o nawiązanie kontaktu z autystycznym dzieckiem.

Jessy poznajemy w wieku trzech lat, kiedy siedzi na kocyku i uśmiechając się do siebie, rytmicznie przewraca kartki książki. Innym razem intensywnie wpatruje się w jakiś punkt i krąży wokół niego w jednostajnym tempie. Lubi też kiwać się w swoim łóżeczku i chować głowę pod kocykiem. Potrafi całymi godzinami przebywać sama – wcale się nie nudzi i niczyjego towarzystwa nie potrzebuje. Obywa się nawet bez zabawek. O nic nie prosi i niczego nie wskazuje. Nie reaguje na mowę, nigdy się nie rozgląda, a swojej rodziny w ogóle nie zauważa.
Mija kilka lat. Jessy robi postępy – zaczyna mówić, uczy się schodzić po schodach, korzystać z ubikacji, otwierać drzwi, zapinać zamek błyskawiczny, zawiązywać buty, ścielić łóżko, a nawet jeździć na rowerze. Doskonale orientuje się na mapach i rozróżnia figury geometryczne. Szybko liczy, ale jest tak samo zadowolona, gdy w szkole dostanie jedynkę i szóstkę, bo nie rozumie znaczenia ocen, a wszystkie cyfry darzy jednakową sympatią. Bawi się głównie przelewaniem wody i choć potrafi wykonać polecenie „narysuj czerwony dwunastokąt”, to nadal nie potrafi odpowiedzieć na pytanie czy lubi cukierki. Nie rozumie słów takich jak „chyba” i „może”, a „miłość” oznacza dla niej tylko uścisk.
Dziś Jessy ma ponad dwadzieścia lat. Jest energiczna, pedantyczna i doskonale zorganizowana. Ma własne konto, pracuje zawodowo i sama na siebie zarabia. W domu piecze pyszne czekoladowe ciasteczka w kształcie spirali i maluje obrazy inspirowane kształtem żeberek grzejnika. Potrafi wbijać gwoździe i odbierać telefon. Przyswoiła sobie logarytmy, a tysiąc elementowe puzzle układa w dwa popołudnia. Nauczyła się nawet zapamiętywać ludzi i zdarza jej się czasem komuś powiedzieć, że za nim tęskni. Nadal jednak na śniadanie musi mieć osiem kawałków boczku, często brakuje jej wyobraźni, a gdy jest jej smutno, zapamiętale kołysze się w bujanym fotelu…

Książka C.C. Park łączy autentyczność pamiętnika i walory poznawcze poradnika. To oparta na faktach opowieść o wielkiej miłości i cierpliwości, o ludzkich emocjach, ograniczeniach i fascynującej inności. Wszystko to sprawia, że „Oblężenie” czyta się jak dobrą powieść.

Czytaj również:

„Piękny wiek XIX”