Czy twój mężczyzna zamęcza cię uwagami typu: „dla kogo ty się tak stroisz?” lub „widziałem, jak się gapiłaś na tamtego faceta…”?

Odrobina zazdrości może dodawać związkowi pikanterii, ale jej nadmiar zawsze jest ciężkostrawny – więc dlaczego oni to robią?

Być może twój mężczyzna to zakompleksiony maruda. Ma niską samoocenę i podświadomie czuje, że na ciebie nie zasługuje. Obawia się więc, że znajdziesz sobie kogoś „lepszego”. Czuje się zagrożony i stara się wzbudzić w tobie poczucie winy. Jeśli ci na nim zależy, bądź więc cierpliwa i daj mu odczuć, że jest dla ciebie ważny – nie szczędź mu komplementów i nie opowiadaj mu o byłych partnerach.

Zazdrosny mężczyzna może też mieć jednak problemy z zaufaniem i potrzebą kontroli. Może po prostu chce mieć nad tobą władzę. Wtedy broń swego prawa do wolności – nawet ukochany nie ma prawa przeglądać twoich maili i przeszukiwać ci torebki! Możesz też pokazać mu, jak smakuje bezpodstawna zazdrość (urządzając scenę, gdy np. uśmiechnie się do ekspedientki). Koniecznie zachęć go też do psychoterapii.

Czytaj również:

„Gdy bije, pije lub zdradza”

Czasem bywa to koleżanka z pracy, czasem teściowa, często własna mama. Życzliwa, chcąca dla ciebie „dobrze” i zawsze wiedząca lepiej. Jak sobie radzić, gdy radami uszczęśliwia na siłę?

Warto zachować opanowanie, bo jeśli podniesiemy głos, wyjdziemy na wstrętne niewdzięcznice. Możemy jednak zapytać: czy sugerujesz, że sama sobie nie radzę? Albo – bardziej dyplomatycznie – cieszę się, że zawsze mogę liczyć na twoją radę; jeśli (i to słowo warto wypowiedzieć z naciskiem) będę potrzebowała pomocy, poproszę cię o nią.

A jeśli aluzje nie poskutkują?
Wtedy nie ma wyjścia – trzeba „życzliwej” osobie powiedzieć wprost, że taka sytuacja jest irytująca. To, że ona dobrze czuje się w roli wyroczni, nie oznacza jeszcze, że my musimy znosić jej natarczywość.

Czytaj również:

„Synowa kontra teściowa”

Początek nowego roku szkolnego to ostatni dzwonek, by zrewidować stan dziecięcego kąciku do nauki. Dziecko mogło urosnąć przez wakacje, a wtedy meble wymagać będą regulacji lub wymiany.

Odrabiając zadania dziecko powinno siedzieć prosto – garbienie się i podkulanie nóg jest nie tylko niewygodne, ale – przede wszystkim – szkodliwe dla kręgosłupa. Co kilka miesięcy musimy więc sprawdzać, czy dziecko siedząc przy biurku zachowuje kąt prosty pomiędzy udami a tułowiem.

Również nogi powinny być ugięte w kolanach pod kątem prostym, a stopy całą powierzchnią oparte na podłodze. Plecy muszą być podparte w okolicy lędźwi i łopatek, a przedramiona (od łokci po nadgarstki) powinny spoczywać płasko na blacie.

Dobrze jest, gdy fotel wyposażony jest w podłokietniki i zagłówek. Koniecznie też musi mieć regulowaną wysokość siedziska i kąt pochylenia oparcia. Blat biurka powinien być duży (bo wtedy zapewni dziecku swobodne operowanie nawet blokiem rysunkowym), a szuflady i półeczki nie mogą ograniczać ruchów dziecka, gdy sięga po przybory do pisania lub książki. Jeśli w kąciku przeznaczonym do nauki ma znaleźć się także komputer, monitor musi stanąć na biurku w odległości około 50 cm od oczu dziecka.

Czytaj również:

„Kolory we wnętrzu”

Wrzesień zbliża się nieubłaganie, niosąc ze sobą zmiany nie tylko dla dzieci, ale i mam. Jeśli właśnie teraz przygotowujesz do szkoły „pierwszaka”, przed tobą ważne chwile.

Jak oswoić dziecko z myślą, że za kilka dni zacznie chodzić do szkoły? Postaraj się zbudować w nim pozytywne skojarzenia ze szkołą. Zabierz je na spacer, pokaż budynek szkoły i boisko. Wybierzcie razem przybory szkolne i powiedz dziecku, że jesteś dumna, że wkrótce będzie uczniem. Nie strasz obowiązkami i nie mów, że będzie mniej czasu na zabawę. Zamiast tego powiedz dziecku, że w szkole można poznać fajnych kolegów i opowiedz, jak sama się bawiłaś na przerwach.

Jeśli możesz, na pierwsze dni września zaplanuj urlop lub zapewnij sobie pomoc opiekunki albo babci – ważne jest, by dziecko przygotować do szkoły bez pośpiechu i odprowadzić w spokojnej atmosferze, a po południu razem z nim przeglądnąć zeszyty i zadania. Uczeń powinien mieć poczucie, że to ważna część dnia – pomagaj więc w lekcjach, ale nie wyręczaj!

Specjaliści odradzają natomiast dokładanie dziecku w pierwszym semestrze dodatkowych zajęć – na obce języki i kółka zainteresowań przyjdzie czas, gdy pierwszoklasista zaadaptuje się już w szkole.

Czytaj również:

„Nadwaga u dzieci”

Wiele z nas myśli już o jesieni. Niektóre jednak urlop ciągle mają jeszcze przed sobą. Wrzesień to przecież doskonały czas, by skorzystać z turystycznej oferty last minute na południu Europy.

Ze słońca warto korzystać, bo dodaje energii i dostarcza skórze witaminy D (o pięknej opaleniźnie już nie wspominając). Korzystajmy jednak mądrze, bo oparzenia słoneczne zwiększają ryzyko rozwoju nowotworów skóry i przyspieszają powstawanie zmarszczek.

Kapelusz, okulary przeciwsłoneczne i kosmetyki z odpowiednio wysokimi filtrami są więc koniecznie potrzebne.
Dla wrażliwszej skóry poleca się filtry fizyczne (mineralne), czyli te, które po rozsmarowaniu na skórze pozostawiają białawą warstewkę. Dzięki swojej budowie działają bowiem jak lustro i odbijają promienie słoneczne (w odróżnieniu od filtrów chemicznych, które absorbują promienie po wniknięciu w naskórek).

A komu słońce nie służy?
Osobom ze znamionami barwnikowymi, trądzikiem i problemami z krążeniem, a także kobietom w ciąży oraz osobom przyjmującym światłouczulające leki lub zioła (np. dziurawiec czy nagietek).

Czytaj również:

„Relaks na balkonie”

Na brwi zwracamy uwagę rzadziej niż na oczy. Jednak, jeśli są nierówne i krzaczaste, nie pomoże nawet najlepszy makijaż. Regulacja brwi jest więc koniecznością.

Depilując brwi możemy je nie tylko zwęzić, ale również ukształtować. Zaokrąglone (takie ma np. Mariah Carey) łagodzą wyraz twarzy. Ostre (Reese Whiterspoon) odmładzają. Klasyczne, łagodne łuki (jak u Kasi Skrzyneckiej) dodają kobiecości i elegancji. Z kolei krzywe (Holly Berry) – dynamizmu. Natomiast proste (jak u Kasi Cichopek) nadają twarzy niewinny wyraz…
Lekko „trójkątne” wysmuklają okrągłą twarz, a łagodnie łukowate dodają harmonii twarzy o ostrych rysach. Nigdy nie powinny być jednak zbyt cienkie, bo wtedy postarzają i sprawiają, że twarz wygląda nienaturalnie.

Aby dobrać odpowiedni kształt brwi, możemy posłużyć się ołówkiem. Przykładamy go do skrzydełka nosa i – kolejno – obu kącików oczu. Linia przebiegająca od nosa przez wewnętrzny kącik wskaże nam początek łuku brwiowego, a linia biegnąca od nosa przez zewnętrzny kącik oka – jego koniec. Najwyższy punkt łuku brwiowego powinien wypadać w jednej trzeciej od końca, a oba łuki brwiowe powinny być oczywiście symetryczne względem siebie.

Jeśli już wiemy, jak powinny wyglądać nasze brwi, możemy przystąpić do depilacji. Oprócz samodzielnej operacji pęsetką i wizyty w salonie kosmetycznym (lub w specjalnym salonie regulacji brwi), możemy skorzystać jeszcze z mądrości kobiet Wschodu i niechciane włoski usunąć… nitką. Brzmi nieprawdopodobnie? A jednak to prawda! Spójrzmy:

Czytaj również:

„Letni makijaż”

Migrena jest jednym z najczęściej występujących schorzeń neurologicznych. Dotyka około 10 procent populacji, głównie kobiety.

Migrena to napadowy, nawracający ból głowy, trwający od kilku do kilkudziesięciu godzin. Niekiedy bywa tak silny, że uniemożliwia normalne funkcjonowanie. Często towarzyszą mu mdłości i nadwrażliwość na światło, dźwięki i zapachy.
 

U około 20 procent osób cierpiących na migrenę pojawia się też tzw. aura – mroczki lub zygzaki przed oczami, zaburzenia czucia lub mowy, a nawet czasowe porażenia fragmentów ciała.

Skłonność do migreny prawdopodobnie jest dziedziczna, a poszczególne ataki mogą wywoływać przeróżne czynniki – od spożytych pokarmów począwszy, poprzez stany emocjonalne (np. silne stresy), aż po czynniki hormonalne i niekorzystną aurę pogodową.

Jednym na migrenę pomagają ogólnie dostępne leki przeciwbólowe przyjęte zaraz po pojawieniu się bólu, innym – tylko specjalistyczne preparaty na receptę. Zawsze zalecany jest jednak spokój i odpoczynek w cichym i zacienionym pomieszczeniu.

Czytaj również:

„Czy to mięśniaki?”

Wiele kobiet z zasady wybiera żywność light, nie zdając sobie sprawy, że tego typu produkty też mogą… tuczyć.

Pomijając aspekt zdrowotny (produkty light często mają mniejsze walory odżywcze, więc nie powinnyśmy ograniczać się tylko do nich, a tłuszcz pozwala na przyswajanie witamin A, D, E, K oraz wapnia), produkty dietetyczne bywają „odchudzane” jednostronnie. Bywa, że produkt light ma obniżoną zawartość tłuszczu, ale za to więcej konserwantów i cukru w porównaniu z produktem tradycyjnym. Z kolei słodycze bez cukru mają często więcej tłuszczu niż typowe słodycze. Określenia „light” czy „fit” stosowane są dość dowolnie, więc warto czytać etykiety!

Podobnie jest z tzw. zdrowym jedzeniem. Zwróćmy uwagę np. na sushi, które – owszem – jest zdrowe, ale oparte na ryżu, który (jak wiadomo) jest tuczący.

Na co jeszcze warto uważać?
· Suszone owoce – często traktujemy je jako nieszkodliwą przekąskę, tymczasem suszone owoce mogą mieć nawet 8 razy więcej kalorii niż świeże.
· Herbatki w butelkach – zazwyczaj są mocno słodzone, a więc wysokokaloryczne.
· Gotowe dietetyczne dania do mikrofalówki – zawierają sporo sodu, który zatrzymuje wodę w organizmie…

Czytaj również:

„Nadwaga u dzieci”

„Dieta grup krwi”

Choleryk czy flegmatyk? Sangwinik? A może melancholik? Czy zawsze potrafimy to trafnie określić?

Dlaczego niektórzy z nas szybko tracą zapał, a inni każdy drobiazg potrafią dopracowywać godzinami? Dlaczego niektórzy nie potrafią przyznać się do błędu? Jeśli chcemy lepiej zrozumieć bliskich, skorzystajmy z doświadczenia Florence Littauer – specjalistki od opisu temperamentu i typów osobowości.

Sangwinik
Sangwinik to towarzyski, rozmowny ekstrawertyk, często „dusza towarzystwa”. Pozytywnie nastawiony do życia, uczuciowy i wylewny. Otwarty i pełen entuzjazmu, wesoły i spontaniczny. Urodzony aktor, który z łatwością zyskuje przyjaciół i nie chowa urazy.
Sangwinik bywa jednak zmienny i skupiony tylko na dniu dzisiejszym. Rzadko realizuje swe fantastyczne plany, za dużo mówi i przesadnie koloryzuje. Nie jest dobrym doradcą, gdyż woli mówić niż słuchać.
W pracy tryska energią i entuzjazmem. Pobudza innych do działania i sprawia bardzo dobre wrażenie. Jest twórczy i barwny. Największe sukcesy może odnieść w profesjach wymagających kontaktu z ludźmi i gwarantujących elastyczność postępowania.

Choleryk
Choleryk jest bardzo energiczny. To człowiek czynu i optymista, urodzony przywódca i ekstrawertyk. Odczuwa nieodpartą potrzebę zmian i trudno go zniechęcić. Jest bardzo pewny siebie, niezależny i sprawdza się w nieoczekiwanych sytuacjach. Ceni siłę i determinację, lubi mieć nad wszystkim kontrolę i jest przekonany, że zawsze ma rację.
Choleryk to jednak również apodyktyczny mistrz manipulacji, nie stroniący od intryg. Nawet przed samym sobą nie potrafi przyznać się do błędu, a słowo „przepraszam” uważa za przejaw słabości.
W pracy najlepiej sprawdza się na stanowiskach kierowniczych. Jest dobrym organizatorem, który dostrzega praktyczne rozwiązania. To człowiek szybki w działaniu, który uwielbia wyzwania i często popada w pracoholizm.

Flegmatyk
Flegmatyk to introwertyk i pesymista. Jest spokojny i opanowany, niewymagający i beztroski. Bardzo cierpliwy i zrównoważony – nie miewa napadów złego humoru, ani nie przejawia zbytniej wylewności. Nie okazuje emocji, unika konfliktów. Zazwyczaj jest zadowolony z życia i pogodzony z samym sobą. Jest łatwy we współżyciu, życzliwy i pogodny. To dobry słuchacz i obserwator, a także doskonały mediator, który potrafi obiektywnie osądzić racje każdej ze stron.
Flegmatyk może jednak wydawać się nudny, bo nie okazuje entuzjazmu. Nie lubi zmian i z trudem podejmuje decyzje.
Pracę często odkłada na później, może więc sprawiać wrażenie leniwego. Potrzebuje odgórnie ustalonych terminów i codziennej rutyny. Ma zdolności administracyjne i dobrze sprawdza się na stanowisku niewymagającym wykazania się większą inicjatywą.

Melancholik
Melancholik to perfekcjonista, introwertyk i myśliciel. Często pesymista. Posiada analityczny umysł. Jest poważny i zdeterminowany, utalentowany, twórczy i wyczulony na piękno. Wrażliwy, lojalny i skłonny do poświęceń. Przyjaciół dobiera starannie, unika zwracania na siebie uwagi, potrafi słuchać i głęboko współczuć. Ceni wagę szczegółów, jest precyzyjny, wytrwały, dokładny, uporządkowany i bardzo skrupulatny. Potrafi opracowywać doskonałe plany, które potem konsekwentnie realizuje.
Melancholik bywa jednak przewrażliwiony, wszystko odbiera zbyt osobiście i wszędzie węszy krytykę. To człowiek nieufny i wymagający.
Zawsze kończy rozpoczęte zadania, nigdy się nie spóźnia, a jego biurko wygląda schludnie i profesjonalnie. Ceni ciszę i spokój. Nie potrzebuje kontaktu z ludźmi i najlepiej pracuje w pojedynkę, gdy nikt mu nie przeszkadza.

Istnieją również osobowości mieszane, i tych jest zresztą najwięcej. Dwa typy osobowości występują wtedy w proporcji pół na pół, lub wyraźny jest jeden dominujący typ, uzupełniony niewielką domieszką drugiego.

Czytaj również:

„Efekt Pigmaliona”

Bezsenność była kiedyś uznawana za objaw depresji. Ostatnio zaczyna się jednak postrzegać ją jako jedną z jej przyczyn – przecież każdy organizm potrzebuje zdrowego snu!

Noc spędzona na gapieniu się w sufit (lub liczeniu baranów) ciągnie się w nieskończoność i nie daje wypoczynku. Jeśli takie noce powtarzają się regularnie, nie tylko psują nastrój, ale – przede wszystkim – wyczerpują organizm.

Przyczyny bezsenności nie są jednoznacznie wyjaśnione. Często łączy się je jednak z zaburzeniami poziomu neuroprzekaźników, a zwłaszcza serotoniny, odpowiedzialnej za nasze nastroje, głębokość snu, temperaturę ciała i apetyt. Gdy stężenie serotoniny opada na zbyt długo – zaczynają się rozwijać objawy bezsenności.

Jeśli bezsenność utrzymuje się przez kilka dni, nie można jej bagatelizować i należy skonsultować się z lekarzem.

A jak przeciwdziałać bezsenności? Specjaliści radzą:
- zorganizować rozkład zajęć tak, by codziennie zasypiać i budzić się o tej samej porze;
- zrezygnować z drzemek i spania w ciągu dnia;
- unikać alkoholu i kofeiny przed snem;
- kolację zjeść co najmniej trzy godziny przed snem;
- usunąć z sypialni telewizor;
- zainwestować w zasłony lub rolety nieprzepuszczające światła;
- wzmacniać w swojej podświadomości skojarzenie łóżka ze snem, a nie z bezsennymi nocami (jeśli trudno ci zasnąć, wstań z łóżka – książkę można poczytać także na fotelu).

Czytaj również:

„Po co nam sny?”