Skąd pochodzi porcelana?

Sulejman (arabski kupiec i podróżnik) w 851 roku napisał: „Chińczycy posiadają bardzo delikatną glinkę, z której wytwarzają naczynia tak przezroczyste, jakby ze szkła; można zobaczyć wodę przez ścianki naczynia, chociaż jest ono wykonane z gliny”.

Pierwszym Europejczykiem, który zetknął się z porcelaną i opisał ją ludziom Zachodu, był Marco Polo. Słowo, którego użył do określenia nieznanych sobie naczyń, powstało prawdopodobnie dzięki skojarzeniu z muszlami genus porcellana, mającymi silnie połyskującą powierzchnię.

Do Europy pojedyncze egzemplarze chińskiej porcelany docierały już w średniowieczu, lecz dopiero siedemnastowieczny rozwój handlu morskiego ze Wschodem spowodował jej większy napływ – początkowo za pośrednictwem Portugalczyków, a następnie Holendrów.
Wyroby porcelanowe były jednak bardzo drogie. W Europie nadal korzystano więc z naczyń srebrnych, cynowych, fajansowych lub drewnianych. Porcelanowe produkty były tylko ozdobą dworów królewskich i książęcych (w Polsce pokaźną kolekcję zgromadził August II Mocny).

W świecie zachodnim ceniona była zwłaszcza porcelana błękitno – biała, którą próbowali kopiować holenderscy ceramicy. Pomimo wielu prób, długo nie udawało się jednak odkryć tajemnicy produkcji chińskiej porcelany.

Pierwszą europejską wytwórnię – Królewską Manufakturę Saskiej Porcelany – założono w Miśni w roku 1710. Początek jej działalności zbiegł się w czasie z rozkwitem stylu barokowego, a następnie rokoko. Dekoracjami wyrobów stały się więc sceny krajobrazowe i roślinne.

 

Czytaj również:

„Tajemnice małej czarnej”