Cukier a zdrowie

Wydaje nam się, że skoro ciemna mąka jest zdrowsza od białej, a brązowy ryż od ryżu białego, to z cukrem musi być tak samo…

 
Tymczasem nie każdy cukier brązowy to ten, który poleca się w dietach, czyli trzcinowy. Cukrem brązowym jest często nazywany cukier biały (buraczany) z dodatkiem melasy. W przypadku cukru warto więc dokładnie czytać etykietki.

 

Skąd się wziął cukier trzcinowy?
O tym, jak słodki jest sok z trzciny cukrowej, mieszkańcy Nowej Gwinei wiedzieli już około 10 tysięcy lat temu. Później trzcina cukrowa zawędrowała na Filipiny oraz do Indii i Chin. Chińczycy uznali cukier za remedium na problemy z popędem seksualnym, a Hindusi zaczęli sprzedawać go jako artykuł spożywczy. W Europie w tym czasie jedynym środkiem słodzącym był jednak miód.
Z Indii umiejętność uprawiania trzciny i produkcji cukru przejęli Arabowie, a od nich (w XIV wieku) nauczyli się jej chrześcijanie. W Europie cukier jednak jeszcze długo był luksusem – zazwyczaj podawanym jako lek na ból głowy (w renesansowej Europie spożycie cukru wynosiło około 1 łyżki na głowę rocznie!).

A cukier biały?
Cukier buraczany upowszechnił się dopiero w XIX wieku. Czy jest mniej zdrowy od trzcinowego? Tu zdania są podzielone. Niektórzy twierdzą, że zawiera mniej soli mineralnych, inni – że cukier to cukier (niezależnie od koloru) i różnić się może najwyżej smakiem…

Z punktu widzenia dietetyki najlepiej byłoby chyba nie używać żadnego. Tylko co by to wtedy było za życie?

 

Czytaj również:

„Zdrowy jak… miód”