Chłopcy i dziewczynki

Już w kilka godzin po urodzeniu dziewczynki bardziej od chłopców zainteresowane są twarzami otaczających je ludzi. Zachowanie dziewczynek i chłopców różni się więc od samego początku.

Gdy maluchy zaczynają raczkować, chłopcy stają się bardziej ruchliwi i ciekawi świata. Gdy zaczynają się bawić, ujawniają się u nich zdolności konstruktorskie i chętniej od dziewczynek budują wieże z klocków.

Mniej więcej od czwartego roku życia dziewczynki i chłopcy bawią się oddzielnie. Chłopcy – energicznie i na większej przestrzeni – udają samoloty albo samochody wyścigowe. Lubią współzawodnictwo i mają skłonność do bójek. Dziewczynki bawią się zespołowo lub precyzyjnie ustalają kolejność zabawy, a przy tym pamiętają imiona wszystkich koleżanek i chętniej (od chłopców) przyjmują do grupy nowe dzieci.

Dziewczynki lubią towarzystwo dzieci młodszych od siebie, a chłopcy zawsze chcą się bawić ze starszym.

W szkole dziewczynki szybciej uczą się czytać, a chłopcy lepiej sobie radzą z testami wizualnymi i mechanizmami. Chłopcy chętnie uczą się eksperymentując, a dziewczynki wolą słuchać i zadawać pytania – stąd ich dobre przystosowanie do nauczania początkowego.

Dziewczynki nie lubią czarnych charakterów i opowiadają bajki o miłości i przyjaźni, na zakończenie mówiąc zazwyczaj „i wszyscy żyli długo i szczęśliwie”. Pewnemu chłopcu zdarzyło się natomiast zakończyć opowiadanie słowami: „i położył mamę na patelni, i smażył tak długo, aż się spaliła”.  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 W oparciu o „ Płeć mózgu” A. Moir i D. Jessela (W-wa 1999)

 

Czytaj również:

„Drugie dziecko w rodzinie”