„Ten” ton

Kobiety słyszą lepiej. Badania wykazują, że odbierają dźwięki nawet do dwóch razy głośniej niż mężczyźni, dostrzegając najmniejsze zmiany natężenia głosu i zawarty w nim ładunek emocjonalny.

To wrodzone. Właśnie dlatego sześć razy więcej dziewcząt niż chłopców śpiewa czysto. Również z tego powodu kobiety często proszą zdezorientowanych mężczyzn, żeby nie mówili do nich „tym tonem”.

Kobiety lepiej odczytują sygnały społeczne i na podstawie mimiki, tonu głosu, czy intensywności wyrazu, rozróżniają subtelność znaczeń. W rezultacie, kobiecie łatwiej jest ocenić charakter innych osób i często słyszy o wiele więcej niż mężczyzna w swoim przekonaniu mówi. Zazwyczaj nie musi więc go pytać, czy się z nią nudzi.

Ogromna różnica w wyspecjalizowaniu mózgów typu kobiecego i męskiego leży też w wyobraźni przestrzennej. Mężczyźni łatwiej określają kształt przedmiotów, ich rozmieszczenie i proporcję. Bez trudu pracują z rysunkami trójwymiarowymi. Są odporniejsi na stres i bardziej predysponowani do myślenia strategicznego. Nic więc dziwnego, że przeważają wśród szachistów, matematyków i architektów. Kobiety z kolei wypadają lepiej we wszystkich testach sprawności werbalnej. Bardzo rzadko się jąkają i łatwiej przyswajają sobie języki obce.

Mężczyźni nie dają się rozpraszać nieistotnym informacjom. Łatwiej niż kobiety mogą jednocześnie mówić i odczytywać mapę. Gorzej natomiast radzą sobie z wyrażaniem emocji.
Lepiej odbierają perspektywę i widzą ostrzej w jasnym świetle, ale ich pole widzenia jest koncentrycznie zawężone. Kobiety odbierają szerszy obraz, mają lepszą pamięć wzrokową i rozróżniają więcej odcieni kolorów.

W przypadku znacznej różnicy zdań, warto o tym pamiętać…

 

W oparciu o: „Płeć mózgu” A. Moir i D. Jessela (Warszawa 1999)

 

Czytaj również:

 

„Wieczór panieński”

„Moda na survival”